Mijn activiteiten verminderen

Beste lezer, ik ben eindelijk overtuigd dat de doelgroep, op een honderd mensen na, geen behoefte heeft aan een Peerhoes of aan beter, passend onderwijs voor hun eigen kroost. De grote groep wil koste wat kost zich aanpassen dan wel niet opvallen en dat moeten hun kinderen natuurlijk ook leren en doen. Verandering hierin wordt niet op prijs gesteld.

Het is duidelijk dat ik over bovenstaande een andere mening ben toegedaan. Maar beide initiatieven kunnen alleen tot leven komen als er een kritische massa is binnen de doelgroep en die mensen zijn er niet. De doelgroep laat zelfs niet toe dat er over gepraat of gediscussieerd wordt en weigert welke stap dan ook te zetten in enige richting. Het wordt allemaal genegeerd.

Laat ik duidelijk zeggen: de doelgroep mag dit van mij zeker zo vinden en doen. Maar dan zou ik ook graag zien dat ze minder klagen en hun lot met trots en sterke wil, gewoon ondergaan. Dat zou ze wel sieren, vind ik.

Ik wil iedereen die geholpen heeft met ‘t Peerhoes en met Open Space Onderwijs, heel erg bedanken voor hun steun! Dat zorgde er voor dat ik door ging met proberen. Met deze projecten ben ik al gauw zo’n 15 jaar bezig geweest en het resultaat is veel te mager om verder te gaan. En met een geconstateerd gebrek aan enthousiasme binnen de doelgroep is er ook geen toekomst meer voor beide projecten.

De websites Peerhoes.nl en OpenSpaceOnderwijs.nl blijven nog in de lucht tot het einde van de zomer, zolang loopt het contract nog.

Deze website houd ik nog wel bij, zij het veel minder intensief. Ik ga andere bezigheden zoeken al weet ik nog niet wat. De doelgroep wens ik veel sterkte met het verbergen of aanpassen op de goede uitzonderingen na, natuurlijk. Hun zal ik missen. Het ga jullie goed.

Met groet, Willem Wind.

15 gedachten over “Mijn activiteiten verminderen”

  1. Ik ken pas sinds kort deze site en waardeer alles er op zeer. Ik vind het meer dan jammer dat ik nu lees dat Het Open Space idee wordt neergelegd. Ik vind het prachtig! Ontkennen dat er een groep is, weliswaar klein, die hier perfect zou kunnen opbloeien en zijn of haar potentie in meer volledigheid zou kunnen ontwikkelen, is erg pijnlijk wat mij betreft. Ik verwacht eigenlijk de reacties van snelle afwijzing van andere hb ers niet, wellicht is er nog te weinig aandacht binnen groepen besteedt om aan hb kinderen die nu problemen ervaren in het onderwijs, mogelijkheden te bieden. Als je die zelf niet ervaren hebt, wil niet zeggen dat er geen groep mede hb ers zijn die niet zo gelukkig zijn. Denk hierbij aan de hb kinderen die nu op thuisonderwijs zijn aangewezen omdat ze nu te snel buiten de boot vallen.
    De desinteresse raakt me diep.

    Willem Wind, ik vind dat je fantastisch werk doet, ook met je site. Ik vond ook degene die het aanbod deed je te willen helpen, ook zeer te waarderen, vele handen maken licht werk. Wellicht ook met een oproep om op alle mogelijke podia dit idee eens goed voor het voetlicht te zetten.
    Ik ben een recent wetende, nog zeer worstelende hb er, jammer dat ik direct al constateer (terwijl het hoofd boven het maaiveld al meer dan moeilijk genoeg is, ik verzamel nog steeds moed) hoe sommigen, misschien ook vanuit de behoefte toch echt niet anders te zijn dan de grote groep, een andere groep die Open Space ronduit nodig hebben, hier toch echt over het hoofd ziet.

    Willem Wind, voor mij ben je bijzonder.

  2. Beste Willem,
    In de zoektocht naar VO deze website gevonden, nog nooit eerder bij Google tegengekomen! Uitgebreide complete info. Wat jammer om te lezen dat deze site stopt. Met meer bekendheid was het rendement hoger geweest. Er zijn zeker veel ouders die deze informatie ten goede komt.

  3. hallo Willem,
    Ik had er al veel bewondering voor dat je het zo lang bleef proberen. Je was er waarschijnlijk 1 van het eerste uur. Zoals veel HB-ers al toe aan een idee waar de rest van de wereld nog niet mee bezig was en tegen de tijd dat jij het opgeeft is de wereld er een tijd later aan toe. Als al je inspanningen niet tot het idee leiden wat jij graag zou willen heeft het wellicht wel tot heel veel andere goede zaken aangezet.

    Ondertussen heb je ook een site opgezet om HB-ers met elkaar in contact te brengen op allerlei gebied. Ik vind dat in ieder geval heel waardevol en zou het wel geweldig vinden als je daarmee door zou gaan. Ik kan me voorstellen dat je op dit moment een beetje de buik vol hebt maar scheer zeker niet iedereen over 1 kam.

  4. Hallo Willem,
    ik zit nog even “vast” in een baan, vanaf de zomer ga ik me volle kracht inzetten voor vergelijkbare doelen. Ik hoop je tegen die tijd een keer in het echt te ontmoeten en wellicht samen verder te smeden.
    Desalniettemin (wat een prachtig woord toch!) respecteer ik je besluit en waardeer ik hetgeen je tot nu toe hebt ondernomen en hebt gedeeld.

  5. Hallo Willem,

    Ik ken je van je wandeltocht door Nederland, toen we bij mijn nieuwe Bossche huis in gesprek raakten over een toekomstig Peerhoes.

    Heb je nog een tijdje ‘gevolgd’.

    Ik wens je alle goeds,
    Jonneke Hermans

  6. Ik schrijf nooit wat, de angst zit er goed in om naar voren te komen als HB. Maar ik ben bang dat er twee werelden zijn waarin we leven, mijn favoriete, die van Willem en de realiteit. Ik ben pas gaan studeren op mijn 52ste. Weten dat je HB bent er er wat mee doen is nogal een wereld van verschil. Ik studeer pedagogiek aan de Erasmusuniversiteit. Tijdens een gastcollege een week of twee geleden werd het onderwerp hoogbegaafdheid besproken in een academische setting, zonder waarde of oordeel, maar wel de kritische kanttekening dat er grote comorbiditeit bestaat tussen een aantal aandoening en HB en dat er problemen zijn met de kinderen in de klas. Toen er statistisch werd verwezen naar de 2% die in de groep van 100, ons hele leerjaar is 100 personen, hield ik na die uiteenzetting wijselijk mijn mond. Mijn collega HB-er die ik de eerste les al gevonden had, deed hetzelfde. Ik zou graag zien dat we als HB worden gezien als verrijking, als een toevoeging die, in mijn ogen de wereld een betere plek zouden kunnen maken, maar de wereld kijkt zo vreemd naar ons. Ik heb niet opgegeven, ik ben hier en hard aan het studeren om voor de HB kinderen en ouders misschien een betere plek te creeren…..maar ik ben voorzichtig……Wat Willem zegt met cynisme, een terecht cynisme, dat we schijnbaar niet zitten te wachten op een netwerk, is echter niet zo onwaarschijnlijk in een wereld waar je of verguisd wordt of waar ze je, gebaseerd op hun SES de kans niet geven om je te ontplooien. Er is nog veel te doen voordat de Nobelen, de HB-ers, zich met respect omringd in de wereld kunnen bewegen, Maar het werk van Willem is en zal van onschatbare waarden blijven. Misschien kan er uit de vele data die er is over HB in correlatie tot wat dan ook een factoranalyse worden gemaakt om zodoende sterker academisch bewijs te leveren van ons “nut” en ons “vermogen” om zo het werk van Willem voort te zetten.

  7. Beste Willem,

    kwam bij toeval je bovenstaande stukje tegen. Voor een HB-er toch wel een tikkeltje kort door de bocht. Aan de ene kant zie ik een mooie site met allerlei statistieken en onderbouwingen, en dan kom ik hier en worden alle HB-ouders op een grote hoop gegooid en beschuldigd van alles wat mooi, maar vooral ook lelijk is.

    Ik ben lid van behoorlijk wat HB! groepen van de Stichting Hoogbegaafd, en wat jij beschrijft zie ik niet.

    Wel ken ik uit eigen ervaring de worsteling van HB-ouders om hun (U)HB-kinderen, soms ook nog dubbel ‘gezegend’ staande te houden. Dat is in sommige (veel) gevallen een dagtaak.

    Daar komt natuurlijk nog bij dat HB-schap niet aan neuzen is af te lezen, en dat HB-ouders zich ook nog maar al te vaak niet bewust zijn van de HB-kenmerken van de kroost. Dus krijg je diagnoses als ASS, AD(H)D, PDD-NOS … terwijl dat over het algemeen juist meer de negatieve stempels zijn die een HB-er die niet op zijn plek is, kan meekrijgen.

    Als we de kameleonnen en onderpresteerders ook meenemen, dan zijn dat de leerlingen die ogenschijnlijk geen problemen hebben (dan wel geven) en de laatste laat helemaal niet zien dat hij of zij HB is en kan ogenschijnlijk wellicht niet meekomen.

    Dus je hebt:
    – de ‘stoornis’-groep
    – de ‘niets-aan-de-hand’ groep
    – de ‘kan-niet-HB-zijn-want-laat-het-niet-zien’ groep

    Dan is er nog de buitencategorie van UHB-ers – Uitzonderlijk Hoogbegaafd. Dat zijn vaak de groepen hierboven, maar dan nog extremer uitvergroot. Dat zijn de kinderen die met een jaar of 10 als op het VO / HBO / Universiteit zitten / hadden kunnen zitten.

    Het grootste probleem wat ik zelf ondervind, is dat initiatieven als de jouwe slecht te vinden zijn. Omdat het onderwijsstelsen in Nederland en Vlaanderen niet is ingericht op HB-ers, verliezen de meeste scholen zich in het knippen van de kantjes: aanbieden van kangoeroeklassen en bezigheidstherapie in de vorm van buitenlandse en exotische talen en verdieping in plaats van versnelling. Het equivalent van een sportwagen hoger octaan benzine geven, en dan meer kilometers laten rijden in plaats van op topsnelheid te rijden.

    In Nederland, waar thuisonderwijs nog geen gemeengoed is, en aktief in het algemeen door gemeenten en betweterige onderwijsdeskundigen wordt ontmoedigd, voelt de gemiddelde leraar zich al onthand door de wildgroei aan rugzakjes en labels, laat staan dat hij of zij ook nog HB er bij moet gaan doen.

    Kortom, als HB-ouder in categorie (1) en (3) heb je de wind tegen, en categorie (2) heeft ogenschijnlijk de wind mee, tot het moment komt dat het niet meer te redden valt met de capaciteit alleen en dan tegen de muur loopt.

    Veel van die ouders lopen emotioneel leeg – de ‘school’ begrijpt hen niet (of heeft er geen belang bij het te onderkennen, want HB is geen diagnose, en dus levert het ook geen geld op).

    De initiatieven die worden ontplooid die zeggen HB-ers wel als doelgroep te hebben, zijn, vanwege hun beperkte doelgroep, vaak duur. Omdat HB-schap geen garantie is op inkomen, kunnen veel ouders dat niet opbrengen, of logistiek rijmen. Daarnaast is er een wildgroei aan HB-coachschap die bijzonder lucratief is juist vanwege de wanhoop die veel ouders hebben, maar je kunt elke euro helaas maar één keer uitgeven. De échte hart-en-ziel-coaches hebben een wachtlijst, of gaan aan hun eigen succes ten onder.

    Goed, met deze context kom ik nog even terug op wat jij schrijft.

    De door jou genoemde initatieven waren mij niet bekend. Dus wellicht schort het ook wat aan marketing, of bied je rijstwafels aan waar behoefte is aan volkoren boterhammen. Vult even, maar niet lang genoeg.

    De conclusie dat men geen behoefte zou hebben aan … onderschrijf ik niet. Je kunt je afvragen waar dan wel behoefte aan is, en hoe je dat aan de man kan krijgen. Er is natuurlijk niet voor iedereen een 100%-pasklare oplossing te bedenken, dus wellicht is jouw hulp- en bijstandsconcept typisch een geval van een rond gat voor vierkante problemen.

    De frustratie van de goede bedoelingen die zonder gevolg blijven, duidt mijn inziens meer op een disconnect tussen top-down-principes en bottom-up-behoeven. Net als het bezitten van een luxe stereoinstallatie pas weer interessant wordt als je een dak boven je hoofd en elke dag te eten of te drinken hebt.

    Het zou mijns inziens jammer zijn om een handdoek in de ring te gooien terwijl wellicht men niet eens wist dat je voor hen aan het boksen was.

    1. Hoi Frans,

      Ik zie, dat je naar jouw boek linkt; heb het boek besteld, lijkt me goed om te lezen. Wie weet sterkt het ons allen om verder te gaan met het “veroveren” van een plek in de maatschappij als hoogbegaafde

      Krachtgroet, Zeeleeuwin

  8. Hoi ,

    Net je site ontdekt en zeker behoefte om hier mee verder te gaan. Zou graag je werk over aantallen hoogbegaafden etc per gemeente in stand houden.

    Hoor graag van je of ik dat kan overnemen.

    Hartelijke groeten,

    Sander

  9. Hoi Willem, wat heb je al lange tijd je energie er in gestoken. Ik herken het hoe de “groep” (tussen aanhalingstekens, want een groep zijn we nog steeds niet) hoogbegaafden er niet samen de schouders onder zet en velen vanuit hun sterke eigen regie behoefte eenzaam bezig zijn. Mijn persoonlijke ervaring is, dat het beangstigend is, energie slurpend, eenzaam, traumatisch en schijnbaar irreëel is enz enz enz om met hoofd, hart, ziel en handen boven dat maaiveld uit te steken, oftewel, jezelf in de leeuwenkuil van de maatschappij te werpen. Juist daar hebben we elkaar nodig, maar dan wel samen, want als je de enige bent of de eerste stap zet zonder achterban, dan vreten de leeuwen je op, als je niet oppast. Nou ja, ik druk me altijd graag uit in metaforen :).

    Dat jij nu de keus maakt om ermee te stoppen (of althans verminderen) het steeds zo alleen te doen, kan ik me goed voorstellen en misschien werd het tijd. Hopelijk kan je wel terugkijken op wat je hebt bereikt, ook al is het (nog) niet zichtbaar. In hoeveel hb-ers heb jij het zaadje wel niet gelegd om toch ooit die stap in de leeuwenkuil te zetten en te leren er samen de schouders onder te zetten?

    Maar het zal je niet veel zeggen, want jij ziet die hb-ers niet, ze verschuilen zich immers. Daarom alleen over mezelf: ik ben een behoorlijke dwarse hb-er, die het in veel dingen wel, maar ook in veel dingen niet, met jou eens ben. Toch is het mede aan jou te danken, dat ik nu, na een steeds heen en weer gaan, wel uit die kast gekomen ben, midden in de leeuwenkuil, om te ontdekken, dat ik zelf een leeuwin ben :). En ik kwam er een andere leeuwin tegen, samen gaan we verder, met angst en beven, want hb-ers moeten nog leren samen de schouders eronder te zetten en soms hun leeuwen-instinct toch een beetje temperen om elkaar niet bang te maken.

    Net als jij nu doet, heb ik al tig keer bedacht of ik niet beter kan stoppen met waar ik mee bezig ben. Ik heb het ook niet op dezelfde manier aangepakt als jij, ik ben tenslotte, zoals je zelf weleens zei, meer de vrouwelijke kant van hb. Ik heb dus zeker wat aan jouw activiteiten gehad, dat duwtje had ik wel nodig en ik denk dat het misschien nu tijd is om de mannelijke hb-kant wat rust te gunnen, waarbij de vrouwelijke hb-kant het werk over kan nemen. Bovendien; vaak is het zo, dat als je ergens bewust mee stopt er vervolgens juist ruimte komt voor een nieuwe manier. Vast en zeker ben je nog niet van je hb-activiteiten af helaas :), want juist als je het echt los gaat laten, komt het jou wel weer achterna (weet ik uit ervaring, heb ik een tijd geleden ook eens geprobeerd; zonder succes).

    Bedankt voor je leeuwen-inzet en geniet ook een beetje van de rust die je jezelf nu geeft.
    We komen er wel en ik ga door met m’n krachtdier de zeeleeuw, waar ik laatst over droomde. Ik ben meer het waterige (de zee; vrouwelijke, gevoelige) type, dat merk je ook aan mijn langdradige poging tot het schrijven van een mooie afscheidsbrief en ik bak er niks van, maar hopelijk vat je de essentie.

    Het is ook geen afscheid, want je blijft nog dingen doen en wat je al hebt gedaan zet zich, gezien of ongezien, voort in anderen.

    Krachtgroet van de zeeleeuwin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.