Een gelovige hoogbegaafde: God in Alles

GOD IN ALLES

Heer die mij ziet zoals ik ben. Hoe ik God zie….
Een hb-er die haar geloof nooit heeft verlaten.

Auteur: Marlies Wind-Verhoeven (ook in PDF te downloaden)

Aanleiding
Vanaf mijn jeugd was ik al bezig met God. Het geloof in Hem boeide mij. Altijd en overal wilde en kon ik daarover praten. Niet ongevraagd natuurlijk. Ik was in de christelijke traditie opgevoed door mijn ouders en die traditie sprak me erg aan, maar de inhoud die men eraan gaf om me heen kon ik niet klakkeloos aannemen, zoals wel vaker. Overal vraagtekens achter zetten, want wat men zei was voor mij zo star, zo weinig met elkaar in verband, waardoor ik er niet veel mee kon. Toch heeft het mij veel, nee alles gebracht. Ik kwam daardoor in contact met God en hoorde veel over Hem en kon daardoor er veel zelf over nadenken, erover praten met anderen en zo mijn eigen beeld maken. Mijn eigen geloof, de uitkomst van mijn zoektocht. Het geloof dat mij perspectief gaf voor het nu, maar zeker ook voor de toekomst als ik zou sterven, voor eeuwig bij Hem zou zijn, en dan te leven zonder de onvolkomenheid van dit leven: wat zou ik anders wensen? Maar ik wist ook dat het leven mij zou leren hoe ik de kennis van goed en kwaad mocht interpreteren. Ik had het kwade nodig om te zien wat het goede mij opleverde. Het verschil maakte dat ik het niet alleen zag, maar ook voelde wat de inhoud was, en nog steeds is van deze beide begrippen. Ieder heeft zijn/haar persoonlijk geloof opgebouwd uit stukjes die je elke keer in je leven inpast in het grotere geheel. Ik denk dat ik nooit uitgedacht raak, maar de kern die ik in hier in dit visiestuk verwoord zal de rode draad blijven waar ik dingen aan toets voor ik ze inpas in mijn geloofsbeeld.
Het geloof boeide mij dus, maar de vragen bleven over hetgeen ik om me heen hoorde waar Hij allemaal voor zorgde of zou moeten zorgen volgens anderen. Rechtvaardig: maar hoe dan met al het onrecht om me heen, alle oorlogen, honger om zo wat te noemen? Liefdevol: maar hoe dan als er iemand waar je van houdt doodgaat, een kind dood wordt geboren of om nog wat te noemen als je geen kinderen kan krijgen? Nadat een goede vriendin van mij op sterven lag en zij worstelde met de vraag naar Gods’ weg in deze omstandigheden wetend dat Hij haar vast hield door alles heen maar de waaroms bleven voor haar, toen kwam bij mij deze gedachte op en ik schreef haar dat ook: ik vraag me dat niet meer af. God heeft alles geschapen. Hij is in Alles daar ben ik van overtuigd, maar Hij heeft ons ook een keuze gegeven, een eigen verantwoordelijkheid, en daarin en daarmee leven we in het hier en nu. Zijn Almacht zit in Alles maar wij leven in de vergankelijkheid en het onvolmaakte tot we eeuwig bij Hem verder mogen leven.
Later kwamen haar man en ik hier op terug en hij zei nadat ik het een en ander mocht uitleggen, schrijf dit eens op. We hadden namelijk al jaren gepraat over het geloof, over hoe zij dat zagen en hoe ik dat zag, maar nu snapte hij pas wat ik bedoelde, terwijl ik het zo simpel vond. En dat komt omdat al die gedachtes uit mijn verleden samenkwamen, maar als je die niet uitspelt voor een ander is het lastig voor diegene om dat dan te verstaan. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om te gaan schrijven want wie zit nu hier op te wachten? Tot ik me bedacht als ik dood ben zou ik het fijn vinden dit achter te laten, omdat ik het dan niet meer zelf kan vertellen. Plus op deze manier bereik ik wellicht nog meer mensen dan me dat lukt in een gesprek. En zo komt het dat ik hier zit te schrijven.

Het begin
Het begin van mijn zoektocht naar God lag zoals net gezegd voornamelijk in mijn jeugd. Te pas en te onpas had ik vragen en ik wilde weten hoe het zat. Er klopte namelijk iets niet bij hetgeen ik hoorde, zag en waar ik een beeld bij had. Dat beeld was sowieso groter dan anderen zeiden, maar moest zeker passen bij hetgeen ik voelde en ervoer. Geen God die als Sinterklaas dingen uitdeelde. Geen God die in actie komt als wij dat willen. Geen God die zei ‘jij mag wel geloven en jij niet’. Er moest een groter plan zijn. Mijn dieptepunt, maar aan de andere kant ook mijn omkeerpunt waardoor ik verder kon, was toen ik twaalf jaar oud was. Ik had een nachtmerrie gehad waarin Petrus mij wegstuurde bij de hemelpoort. Waarom? Ik had iets niet goed gedaan blijkbaar; mijn zonden waren me niet vergeven hoe klein of groot die ook waren. Maar Jezus was toch voor mijn zonden gestorven, van daaruit was ik toch vrij? Ook hoorde ik vaak om me heen dat ik dagelijks moest bidden voor mijn bekering en vergeving van zonden. Iemand ging zelfs zo ver dat hij zei dat als hij niet voor zijn zonden gebeden had en hij zou sterven, dat hij dan niet bij God mocht zijn na zijn dood. Ik vroeg toen al: ‘het kan toch niet waar zijn dat God zo redeneert?’ Ik wil niet zeggen dat ik weet wat Hij denkt. Wel kan ik zoveel als me dat lukt proberen te zien wat Hij bedoelt door wat Hij heeft laten zien in de Bijbel, wat anderen daarover te zeggen hebben en ervaren, en daar voor mezelf een passend beeld bij te maken. Als ik de vrijheid die Jezus me had gegeven niet accepteerde dan was dat toch een klap in het gezicht van God om dat te ‘ontkennen’ en telkens daaraan te twijfelen als ik iets verkeerds deed?
En zo accepteerde ik dus niet dat ik werd weggestuurd en bleef zoeken naar een passend antwoord. Op de middelbare school heb ik veel gesproken met anderen en toen ik Willem, mijn man, tegenkwam hebben we uren en uren zitten praten over met name het geloof en hoe dat te zien.
Pas toen vielen er vele puzzelstukjes voor mij in elkaar. Later in oktober 1995 bleek dat ik de Mensatest had gehaald en hoogbegaafd was: toen viel er nog meer op zijn plek. En na mijn herijkingsproces waarin ik het verleden terug beleefde maar nu met de blik van het weten dat ik hoogbegaafd ben en daardoor anders kijk en voel, kortom anders ben, werd het allemaal nog duidelijker. Pas vorig jaar viel dus alles op zijn plek in die ene gedachte: God is in Alles. En de onvolmaaktheid van deze wereld waarin we leven. En onze eigen keuze en verantwoordelijkheid. In alles wat op me afkomt heb ik geen keus, het overkomt me, want ik heb te dealen met hetgeen op mijn pad komt en ik bepaal hoe ik dat wil oppakken of niet.

Waar nu te beginnen met uitschrijven van de vele details. Ik denk dat ik maar eens begin met mijn jeugd en hoe ik opgegroeid ben. Alles in het kader van het geloof hoe ik dat zie en ervaar.

Mijn jeugd
Ik ben op 2 april 1959 geboren in Dordrecht. Ik was het enige meisje in ons gezin; twee broers boven mij en eentje onder mij. Mijn ouders waren Christelijk Gereformeerd. Ze waren niet zo streng dat we niks mochten op zondag, maar we gingen wel twee keer per zondag naar de kerk, en gaven geen geld uit om wat zaken te noemen. Toen ik zes was verhuisden mijn ouders naar Groningen. In de Christelijke Gereformeerde Kerk aldaar werd ik naast ons gezin gevormd in mijn geloof. Hele discussies thuis maar zeker op school en op de jeugdvereniging van de kerk. Ik geloofde als kind al vrij snel en op een kinderlijke manier, naïef werd het zelfs genoemd, maar toen al wilde ik terug naar de essentie. Als ik dood ging dan zou ik bij Hem mogen zijn. Geen discussie, geen twijfel tot ik hoorde van de scheiding van de bokjes en de geitjes bij het laatste oordeel. Hoe kon het dan dat God had gezegd dat ik, vanaf het moment dat ik erkende dat Hij Zijn Zoon gegeven had om alle zonden weg te nemen, vrij zou zijn en ongehinderd mijn gang mocht gaan? Ik luisterde vaak naar het lied: ‘Wat een dag’ van Esther Tims.

Binnenkort komt de dag,
dat ik Hem begroeten mag.
Mijn problemen zijn voorbij.
Jezus komt en ik weet dat Hij,
mij een plaats heeft bereid.
Vrede tot in eeuwigheid.
Wat een dag, oh wat een dag zal dat zijn.
Wat een dag wat een dag
als ik Hem begroeten mag.
En voorgoed naar Hem zal gaan
oog in oog met Hem zal staan.
En hij leidt mij aan Zijn hand
naar het lang beloofde land.
Wat een dag, oh wat een dag zal dat zijn.

Alle zorgen voorbij
want ook dat beloofde Hij,
en geen ziekte, geen pijn,
geen verdeeldheid zal er zijn.
Maar we juichen voor zijn troon,
zijn voor altijd bij Gods’ Zoon.
Wat een dag, oh wat een dag zal dat zijn.

Het gaf mij toekomstperspectief. Niet dat ik dood wilde -dat dachten sommige mensen om me heen- maar ik vond het zo mooi om te weten dat er straks niks meer was wat mij scheidde van Hem: geen dood, rouw, verdriet of noem maar op. En er zou geen verdeeldheid meer zijn: heerlijk leek me dat. Voor de duidelijkheid dat anderen anders denken vind ik niet erg als we de gedachtes en opvattingen van die ander, maar ook die van mij maar kunnen laten staan. Helaas lukt dat niet zo vaak, want in zijn algemeenheid wil men zijn gelijk: en dat gelijk is er mijns inziens vaak niet.
Terug naar het vrij mogen zijn ook hier in dit aardse leven. Ik wilde daar verder in komen, want veelal hoorde ik om me heen: je kan niet verzekerd zijn van een plek in de hemel. Een thema dat daaraan raakt: de uitverkiezing. Hoe kan het dat God zou bepalen wie wel en niet ging geloven? Bepaalde Hij dan of ik geloofde of deed ik dat zelf? Het leek mij het laatste, maar wat als dat niet zo was en ik het bij het verkeerde eind had? Daar kwam de voeding vandaan die mijn nachtmerrie om weggestuurd te worden uit de hemel veroorzaakte, die ik eerder in dit stuk beschreef. Maar gelukkig had ik een stemmetje in me dat zei: ook al voelt het niet goed voor anderen voor mij voelt het wel goed. Dat is mijn redding geweest. Niet alleen voor mijn geloof maar zoals later bleek ook voor mijn hoogbegaafd zijn of beter gezegd hoe ik mezelf zag. Ook al wist ik het niet ik was echt anders dan de meeste mensen om me heen. Niet alles bekijkend per deeltje, maar ik wilde het geheel overzien. En dat is wellicht in het gewone leven al moeilijk genoeg, maar in het geloof helemaal.

Begin van mijn beeld van God
Op mijn 17e deed ik belijdenis: ik geloofde, en geloofde dat Jezus voor mijn zonden was gestorven. Ik ervoer Hem lang niet altijd maar dat zou wel aan mij liggen dacht ik. Niet voor niks kreeg ik de tekst mee: geloven is de zekerheid van de dingen die we niet zien maar toch geloven. Ik wou wel eens dat God zich openbaarde aan me. Wel wist ik diep van binnen dat Hij er was, altijd. Maar hoe kon ik het rijmen met alle slechte dingen om me heen? Rijmen met mijn zondige aard? En waarom zou Hij zich bij de één wel kenbaar maken en bij de ander niet? Alleen vanwege Zijn Wijsheid? Ik kon daar niet in geloven. Ik geloof wel dat God zich openbaart op momenten waarop het ertoe doet. Maar ik blijf er af of dat God is die dat stuurt of dat het elementen zijn die samenkomen op dat moment. Ik was soms jaloers op mijn broer die toen zo sterk geloofde en ook alles aan Hem voorlegde. Elke dag begon hij met stille tijd en dergelijke, en hij voelde zich gedragen. Maar waar was God toen hij zijn geloof overboord gooide toen hij het niet kon rijmen met zijn homo zijn? Ik kwam er niet uit hoe het zou zitten. Want God was er dat wist ik zeker maar als hij rechtvaardig was dan moest er een andere kijk zijn.
Op de middelbare school, het Willem Lodewijk Gymnasium, had ik een moeilijke tijd. Ik kon niet leren, had ik nooit geleerd hoe ik dat op mijn manier zou kunnen en daardoor ging ik niet graag naar school. Maar plichtsgetrouw ging ik de meeste jaren die ik daar op zat er toch heen. De maatschappij- en godsdienstlessen waar de meeste van mijn klasgenoten een hekel aan hadden of beter gezegd niet echt actief mee wilden doen, waren voor mij de mooiste lessen die er waren. Een paar leraren staan me ook nog helder voor de geest. Eindelijk kon ik mijn ei kwijt en zou ik antwoorden krijgen, dacht ik. Ik deed wel weer kennis op en zag verbanden die ik eerst niet zag. Maar de overall kijk waar ik behoefte aan had kreeg ik niet. Toen wist ik niet waardoor het kwam dat ik dat wilde, tot ik er op mijn 35e er achter kwam dat ik hoogbegaafd was. Toen ik daarover ging lezen en anderen heb ontmoet vielen opeens alle puzzelstukjes rond dat thema van ‘ben ik gek of de rest’ op zijn plekje. Ik had altijd gedacht dat anderen net als ik konden denken en ook zo waren. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. Er zijn dus mensen waaronder ik die sneller en breder kunnen denken en zien, maar ook willen en moeten kijken. Het hoogbegaafd zijn zit in je, je bent het en je hebt ermee te dealen. Dit om zo het leven te leiden wat voor jou is weggelegd. Niet je meer voelen, niet je minder voelen, maar wel anders. Zo heeft een ieder denk ik zijn of haar talent(en) gekregen om die te gebruiken en in te zetten voor jezelf en de ander.
Wel leerde ik ook daar op school dat geloven zeer persoonlijk was. In mijn kinderlijke kijk op het geloof zag ik ook dat ik er moest zijn voor mijn naaste. Ik heb nog vaak in mijn latere leven moeten denken aan wat die ene godsdienstleraar zei: Marlies er staat in de Bijbel heb je naaste lief als jezelf: niet meer dan jezelf.

Maar nu eerst het begin vanuit God.

Het begin vanuit God
Die andere kijk ligt denk ik o.a. in het begin van de Bijbel: bij de schepping. Misschien zit daar wel een groot deel van de oplossing van mijn antwoord op mijn zoektocht hoe het geloof in elkaar zit; hoe God mij ziet maar dus ook hoe ik Hem zie. Ik geloof dat God alles heeft geschapen. Maar dan heeft Hij ook de boom van de kennis van goed en kwaad geschapen. En als Hij dat deed dan had Hij daar een bedoeling mee. En ik kon er niet veel mee dat Eva door de duivel verleid zou zijn en dat zij het op haar geweten zou hebben dat ze uit het paradijs moesten. God heeft het bewust zo gepland. Hij wist dat Eva de appel zou pakken en daarmee zou zorgen dat ze uit het paradijs moesten. Want wat kan een mens met alleen het Goede? Als ik geen weet zou hebben van het Kwade, van het donker naast het licht: wat zou ik dan weten? En nog belangrijker wat zou ik dan leren? Want het verschil maakt mij duidelijk hoe het kan zijn. God had dus de bedoeling dat wij er kennis van zouden krijgen. Maar waarom dan? Hij wou geen robotjes denk ik. Hij wou dat we vrijwillig voor Hem zouden kiezen: als vrienden, en niet omdat het moest. We kregen onze eigen verantwoordelijkheid, onze eigen vrije wil. En van daaruit mag ik, mogen wij gelovigen dus leven. Het klinkt gemakkelijk zo maar ik merk meer en meer dat het juist niet zo is. Want ik loop er vaak tegenaan dat ik denk: is dit nu God die wat van mij wil of ben ik het zelf? En ik leer meer en meer naarmate ik ouder word dat ik het ben die dingen doet. Ik kan leren uit de Bijbel hoe ik kan leven en hoe ik mag leven, maar niet meer hoe ik moet leven zoals ik in mijn jeugd dacht. Ik mag in alle vrijheid genieten van Gods’ schepping. In vergankelijkheid: ja dat wel, maar dat is inherent aan mijn vrije wil en mijn kennis van goed en kwaad. Het kwade is dus door God moedwillig op deze aarde gebracht maar wel met een doel: dat wij straks maar ook nu in alle vrijheid en zonder schuldgevoel en zondelast mogen leven: hier maar ook straks als ik dood ben bij Hem.
Vandaar ook denk ik dat naast de boom van de kennis van goed en kwaad Hij de levensboom heeft gepland. Beiden staan symbool voor mijn geloof en geloofsbeeld maar bovenal hoe God het zag. De levensboom waar ik een voorproefje mee krijg van hetgeen me straks te wachten staat. De boom met de vruchten die eeuwig leven geven. Adam en Eva hebben een voorproefje daarvan gehad. Maar om er echt ten volle van te kunnen genieten denk ik dat het zo moet dat ik er vrijwillig voor heb gekozen. Daarnaast ook te ervaren te weten wat het onvolmaakte is.

En om terug te komen bij God: Hij ziet ons dus zoals we zijn, met al onze goede en minder goede bedoelingen en houdt van ons!

God ziet mij
Er is een psalm die me al mijn hele leven ‘achtervolgt’ of beter gezegd die ik me laat achtervolgen.
Uit het psalmboek psalm 139 onberijmd de verzen 1, 2 en 14:

Heer, die mij ziet zoals ik ben,
dieper dan ik mijzelf ooit ken,
kent Gij mij, Gij weet waar ik ga,
Gij volgt mij waar ik zit of sta.
Wat mij ten diepste houdt bewogen,
’t ligt alles open voor uw ogen.

Gij zijt zo diep vertrouwd met mij:
wie weet mijn wegen zoals Gij?
Gij kent mijn leven woord voor woord,
Gij hebt mij voor ik spreek gehoord.
Ja overal, op al mijn wegen
en altijd weer komt Gij mij tegen.

Doorgrond, o God, mijn hart, het ligt
toch open voor uw aangezicht.
Toets mij of niet een weg in mij
Mij schaadt en leidt aan U voorbij.
O God, houd mij geheel omgeven,
En leid mij op den weg ten leven.

Deze psalm troost me, vertroost me. Er is Iemand die mij ziet en dat niet alleen, Hij ziet me ook zoals ik ben. Hij kent mij; Hij kent mij zelfs beter dan ik mezelf ken. Ik hoef niks te zeggen, Hij weet al wat ik behoef. En Hij omgeeft mij; Hij is er! Maar ook hier komt weer het dilemma wat ik had terug: God geeft alles maar ook als ik erom vraag? Of alleen als het in Zijn Wijsheid past? Ik kon me niet voorstellen dat God niet voor iedereen gelijk zou zijn. Dat Hij de een wel gaf wat hij/zij nodig had en de ander niet. En waarom gebeuren er dingen zoals je verkering die uitgaat, je partner die overlijdt, je kind dat niet gelooft, oorlog, honger en zo kan ik nog veel meer opnoemen. Ik weet dat God er is, en ik denk dat dat komt omdat Hij oneindig is. Hij is die was, is en komen zal. Dat impliceert voor mij dat God alles overziet in één blik: het verleden, het heden en de toekomst. Hij heeft inderdaad een plan. Hij wil graag dat een ieder dat plan ziet en er wat mee doet. Maar ik geloof niet dat Hij het je oplegt. Jij kiest uit eigen vrije wil. Zoals ik eerder beschreef in de schepping dat God mij en een ieder een eigen verantwoordelijkheid mee gaf, en een eigen vrije wil om in Hem te gaan geloven of niet. Dat Hij het weet is een ander verhaal. Hij weet namelijk omdat Hij ook in de toekomst is, wat er gebeurt: Hij ziet het. Maar dat betekent mijns inziens dus niet dat Hij het ook bepaalt. Jij maakt zelf je keuze. Dat plan van God omvat meer dan het persoonlijk plan van mij en alle anderen samen. Hij weet Alles en van daaruit heeft Hij zijn plan met ons allen als het ware gevormd. En dat plan wordt pas ten volle werkelijkheid denk ik als we in Zijn Eeuwigheid verder leven. Tot dan mag ik vrijelijk mijn gang gaan. Ik ben gekocht en betaald met Zijn bloed en uit die genade mag ik leven in het hier en nu met al zijn onvolkomenheden en ook die van mij. Die vrijheid gaven wij onze drie kinderen ook mee op hun geboortekaartjes met de zegen van Hem.

Op die van Mieke stond:
In Gods Schepping ontstaan
begin je aan een eigen bestaan.
Zelf verantwoordelijk
voor de keuzes in het leven
wil God je toch
Zijn Liefde en Zegen geven.

Op die van Monique stond:
Creatie van God
wiens geloof in mensen
onverwoestbaar is,
wat er ook is gebeurd
je mag er zijn,
van meet aan
heb je Zijn Zegen.

Die mensen,
Hij rekent op hen,
liefdevol heeft Hij
Zijn Hart in jou gelegd,
luisterrijk
kan jij je gang gaan.

En als laatste op die van Paul stond:
Ons kind, ons broertje,
maar geen bezit.

Volkomen afhankelijk,
volkomen vrij.

Niet gemaakt,
Maar geschapen.
God,
die jouw naam kent,
die achter je staat,
die onvoorwaardelijk in je gelooft.

Ademen mag je, jezelf zijn, leven.
Je bent uniek.

Ik wist dus dat God in het verleden, heden en de toekomst was. Met dat gegeven en die zekerheid wist ik dus ook dat Hij tijdloos was. En als Hij overal is dan is Hij dus in alles. Maar dan weet Hij ook alles omdat Hij weet wat er was, is en dat is beiden nog niet zo vreemd want dat kunnen wij ook weten maar Hij weet dus ook wat komt, zal zijn. Hij weet dus wanneer ik bijvoorbeeld dood zal gaan, maar betekent dat ook dat Hij er Zijn Hand in heeft? Ja en nee denk ik…ja Hij weet het en zal er zijn op dat moment, maar nee Hij zal niet actief ingrijpen als het niet zo zal zijn. Mijn keuzes, mijn redeneringen, mijn aannames: Hij kent ze maar het betekent niet dat Hij ze beïnvloedt want dan zouden het niet mijn eigen keuzes zijn in vrijheid genomen maar opgelegd door Hem. Maar hoe kan het zo zijn dat God met elk van ons een plan heeft? Bepaalt Hij dan wat er gebeurt? Ik denk van niet. Hij weet het maar ik maak keuzes, die Hij kent omdat Hij tijdloos is, maar dat betekent mijns inziens dus niet dat Hij bepaalt. Dit brengt me bij het volgende.

Menselijk schuldgevoel
Heerlijk om zo te mogen leven in de wetenschap dat Hij er is, in alles, maar wel met je vrijheid en als je daarvoor kiest in afhankelijkheid van Hem. Ik heb zelf vaak genoeg last van schuldgevoelens en zag dat ook bijvoorbeeld bij mijn moeder en een tante, toen die niet lang te leven meer hadden. Alles uit hun jeugd kwam terug en mochten zij er dan op vertrouwen dat ze bij God mochten komen? Ze hadden zo veel ‘fout’ gedaan en de God uit hun jeugd strafte ook naast de liefdevolle God die Hij was. Mijn moeder ging trouw naar de kerk en werd dagelijks gevoed in haar geloof. Maar blijkbaar kwam ze, toen ze moest sterven, de God tegen die over haar recht zou spreken. Mijn tante dacht doordat ze niet trouw naar de kerk ging, dat ze niet meer op de genade van Hem mocht rekenen toen ze ging sterven. Dat was ook wel erg gemakkelijk zei ze als het dan ook nog kon. Ik zei alleen dat ik dacht dat het geloven op zich op welk moment je dat ook uitsprak, en als je daarin geloofde en wist dat je door Jezus’ bloed gereinigd was van al je zonden, genoeg was om verzekerd te zijn van Zijn Belofte dat je Eeuwig bij Hem mocht komen. De moordenaar aan het kruis was toch een voorbeeld dat God onszelf gaf? Ik gaf haar ook nog Psalm 139 mee waarin de gedachte wordt uitgesproken dat Hij haar kende, zag, en wist wat ze wellicht niet uitsprak. Ik moet zeggen dat ik de schuldvraag erg herken. Want aan de ene kant geloof ik erg kinderlijk: mijn zonden zijn me vergeven omdat ik geloof, maar als ik moedwillig zaken verknal, niet leef zoals God dat wil: wat dan? Zal God me dan nog wel vergeven? Maar dan denk ik weer aan Zijn Belofte dat Zijn bloed mij voor altijd heeft vrijgekocht en alle schuld afbetaald is, dus hoe kan God mij dan nog daarvoor ‘straffen’? Dan doe ik toch geen recht aan hetgeen Hij zelf zegt en beloofd? Plus leven vanuit schuldgevoel is niet het gene wat goed is voor jezelf en voor je omgeving.

God is in Alles
God is in Alles. Daarvan ben ik overtuigd. Nu kan ik dat met volle overtuiging zeggen. Vroeger dacht ik dat wel maar op een geheel andere manier en niet gebaseerd op een beeld dat voor mij passend was. God houdt me altijd vast: is er in Alles. Dus niet alleen in het goede hetgeen ik vroeger dacht, maar ook in het kwade. Wellicht juist dan heb ik het harder nodig te weten dat Hij me vasthoudt ondanks alles. Ondanks mijn keuzes die lang niet altijd goed zijn. Ondanks mijn daden die lang niet altijd goed zijn. Hij is er en laat me in alle vrijheid zelf kiezen, zelf bepalen wat ik doe. En aangezien daar het kwaad bij hoort is Hij daar ook: om het mogelijk te maken dat ik en een ieder die dat wil vrijwillig te kiezen voor Hem: niet als robotjes maar als mensen die zelf verantwoordelijk zijn voor de keuzes in zijn of haar leven. Als het klopt laat ik me voeden door hetgeen ik weet van Hem uit Zijn Woord. Daarin staat beschreven hoe Hij het leven ziet. Hij geeft richtlijnen. Hij laat in alle verhalen zien dat we op Hem aan kunnen maar ook vrij onze gang mogen gaan. En als ik dat wil voel ik ook Zijn aanwezigheid: door alles wat Hij heeft geschapen: de mens hoe wonderlijk zit hij/zij niet in elkaar, de natuur waarin zulke prachtige onvoorstelbare zaken aan het licht komen, maar ook en alleen omdat ik dat zo ervaar: Hij zelf die zich daarin openbaart. Ik heb enkele momenten meegemaakt in mijn leven dat ik Hem echt heb ervaren. Op cruciale momenten was Hij er. Niet altijd als ik erom vroeg want dat kan ook niet denk ik. Hij is geen Sinterklaas die ik dingen kan vragen en die ik dan ook krijg. Wel krijg ik het mooiste wat iemand maar kan geven: Zichzelf. En daarin het Eeuwige Leven.
En zo kom ik tot het slot.

Persoonlijk geloof
Wat een ieder gelooft is heel persoonlijk. Jij moet voor jezelf en later voor God kunnen verantwoorden waarom je hebt geleefd zoals je hebt geleefd. Maar met de zekerheid dat je alles al vergeven is. Maar die verantwoording is wellicht nodig als ‘stok achter de deur’. Want het is wel mijn stemmetje dat me soms tegenhoudt dingen anders te doen, te zien et cetera. Maar niet zoals ik vroeger dacht dat als ik niet goed leefde ik gestraft zou worden in het leven hier maar zeker in het eeuwige leven waar ik dan geen deel van uit zo mogen maken. Nee dus, alles is mij vergeven wat ik heb gedaan, wat ik nog zal doen ook en uit die vrijheid en in die vrijheid kan en mag ik leven, het leven zoals ik denk dat het goed is.

Vanuit dit gegeven wil ik dan ook graag eindigen met enkele persoonlijke geloofservaringen: het zijn mijn ervaringen, mijn gevoelens, mijn beelden.

Mijn geloofservaringen
Ik wil toch graag enkele ervaringen delen waardoor ik weet dat God er is. Greep Hij actief in? Eén ding weet ik wel: Hij was er zoals altijd maar nu zo bepalend voor mij. En deze ervaringen heb ik stuk voor stuk nodig gehad om mij ‘gerust te stellen’. Waarom heb ik er niet meer gehad? Ik denk dat ik genoeg had aan wat ik kreeg en ervaren heb.

Toen ik enkele jaren getrouwd was voelde ik me vanwege persoonlijke omstandigheden zo eenzaam als ik me nog nooit had gevoeld. Ik zat in onze huiskamer en zie me nog zitten. Ook op dat moment zag ik mezelf zitten en voelde een alom aanwezigheid die groter was dan ik. Ik voelde even helemaal niks meer, ook geen eenzaamheid, niks. En in dat niks en die alom aanwezigheid hoorde ik een stem, die zei: maar Ik ben er toch….Als ik er nog aan denk word ik ontroerd. Dit was een bevestiging voor mij dat God er is, ook al zag ik Hem niet. Ik kan niet zeggen dat God zich actief aan mij heeft geopenbaard want ik zag Hem niet, maar ik heb wel ervaren dat Hij er was. En daar kon ik dacht ik toen mijn leven lang mee toe.

Een andere keer toen ik van mijn werk naar Dordrecht reed, waar een tante van mij woonde waar ik die nacht zou slapen, reed ik op een rotonde. Ik kende de weg niet. Ik weet nog dat het een heel grote rotonde was en het regende al wel maar opeens kwam het met bakken tegelijk uit de hemel en kon ik geen hand voor ogen meer zien. Ik zag de weg niet, ik zag mijn voorligger niet, ik wist niet waar ik reed en welke afslag ik moest nemen. Op dat moment nam iemand het stuur van me over en voor mij opeens reed ik op de weg naar Dordt zonder dat ik ergens tegenaan was gereden of een ongeluk had gehad. Ik weet nog dat ik op de rotonde zo bang was en dat ik nog zo graag wou leven, maar me ook realiseerde dat dit het einde kon zijn. Ik denk dat toen mijn beschermengel mij heeft bewaard. Het was mijn tijd nog niet. En aangezien God dat weet in zijn oneindigheid en Zijn zijn in verleden, heden en toekomst, overleefde ik dit natuurgeweld. Later moest ik denken aan het laatste hoofdstuk van het boekje van ds. Pagée ‘Op weg naar de nieuwe aarde’ waarin hij beschrijft hoe hij denkt dat het daar zal zijn en waarin hij ook duidelijk aangeeft dat hij zich momenten weet te herinneren dat het vreemd was dat alles zo goed ging terwijl het eigenlijk slecht had moeten aflopen en dat dan een beschermengel tegen hem zegt: zie je nu dan niet dat ik er was op dat moment?

Een paar jaar geleden heb ik een zware operatie moeten ondergaan. Ik heb dagen en dagen morfine gehad en mede daardoor had ik vreselijke dromen. Op een nacht droomde ik weer zo ongelooflijk eng over reptielen, slangen ed. die uit een koelkast kwamen en op me af kwamen om me te verzwelgen en ik was zo bang als nooit te voren. Toen opeens bad ik met alles wat ik me had: neem dit weg van me want dit wil ik niet meer. En wonderlijk genoeg is het niet meer gebeurd in die nachten erna. Ik sliep droomloos of beter gezegd ik weet niet wat ik droomde, maar weet wel dat ik niet meer zo’n angst heb gehad. Ook hierin geloof ik dat God er was. Hij wist dat het me te veel werd en ik vertrouwde op Hem maar ook op mezelf dat we samen konden zorgen dat die enorme angst verdween.

Een paar maand geleden werd ik op een nacht wakker en voelde niks meer. Ik voelde mijn ademhaling niet meer, mijn hart voelde ik niet kloppen en dacht heel eventjes: ben ik dood? Maar tegelijkertijd wist ik dat ik in mijn bed lag en er was zo’n ongelooflijke rust in en rondom me. Een serene rust als ik nooit ervaren had. Toen ik de volgende ochtend wakker werd voelde ik nog die rust ook al hoorde ik me toen weer ademhalen en voelde ik mijn hart kloppen. En bedacht me dat dit mijn voorland was. Die eeuwige vredige serene stilte waarin ik van alles mag doen in een volmaaktheid waar ik nu af en toe een tipje van mag zien.

Marlies Wind-Verhoeven, 2013.

15 gedachten over “Een gelovige hoogbegaafde: God in Alles”

  1. Prachtig Marlies dat je als kind al zoveel mooie levensvragen had. De eeuwig aanhoudende leerdrang naar de waarheid en zingeving van het leven. Leidt tot de ontdekking “U volmaakt die volkomen zich geven” straks als het zover is dat alles van ons af mag vallen. Zelf heb ik in mijn zoektocht voor enkele jaren terug op koningsdag mogen ervaren hoe dit voelt. Op klaarlichte dag stond ik op een groot grasveld waar muziek klonk, kinderen op luchtkussens sprongen en volwassenen met een glas alcohol en/of sigaret in de handen stonden te swingen op de muziek. Die dag scheen geregeld de zon, stond met lege handen te genieten, af en toe een slok water en toch het gevoel dat ik medicatie had gekregen die een serene rust veroorzaakte. De zon scheen door mijn wimpers en zag de regenbogen letterlijk op mijn wimpers staan. Ik wist dit is de koningsdag, de dag waarop de Koning terugkomt zal het zo zijn. Er zal wijn/drank in overvloed zijn en er zal een vredespijp gerookt worden. Daar is geen ontkomen aan! Tot aan die tijd mogen we veel leren. De blinde vlekken kunnen meer en meer opgeheven worden als we bereid zijn te kijken naar onze innerlijke blokkades die gevormd zijn door onbewuste emotionele aanpassingen die al jong in de kindertijd plaats hebben gevonden. De keuze om te kijken naar geschiedenis van het gezin van herkomst, wat dit tot op heden heeft gebracht, kunnen een enorme bevrijding en emotionele groei geven, daar ontmoeten we God. Dan mogen we onze emoties vrij doorleven en beleven en kan het moeten/emotionele aanpassing /verdrukking erkend worden, de vrijheid in Christus. Als we hier niet in slagen dan weet God waarom dat is, welke kant wij ook kiezen, handelen uit verdrukking of vrijheid en inzicht, Hij kent ons door en door. Voor mij is God zo groot, Hij scheidt het kaf van de koren, uit pure Liefde. Zelf heb ik veel over emotionele blokkades mogen ontdekken in het boek “het drama vh begaafde kind” het kind wat leert begaafd te worden om de noodlijdende ouder(s) te voorzien in hun behoeften, waarbij eigen behoeften onbevredigd in een kooitje blijven en hoe dit kooitje zich onbewust opent bij het krijgen van kinderen. Het omschrijft voor mij de generatie overgang en zoals we zo vaak kunnen lezen, de emotionele gebondenheid die zich op latere leeftijd allerlei vormen kunnen aannemen. Begrip vorming voor het zelf, de zoektocht naar het ware zelf, is in mijn beleving het geven van Zichzelf en het eeuwige leven.

    1. Mijn getuigenis en de ervaring op koningsdag doen me dus zeggen dat God allang overwonnen heeft. Voor mensen die het niet redden in het leven op aarde, die niet bevoorrecht zijn om los te komen en gevangen blijven, voor die mensen is Jezus in het dodenrijk geweest om geestelijke gevangen te bevrijden. God red!

    2. Dank je wel Christien voor je reactie.
      Mooi dat je je Zijn overwinning hebt ervaren….

      Warme groetjes,
      Marlies

    1. Dag Casper,
      Dank je wel …altijd fijn als iemand en in dit geval jij het mooi vond en hopelijk er wat aan heeft.
      Ik zal binnenkort eens kijken….bedankt voor het delen.

  2. Dag Tamara….dank voor je reactie….doet me goed. Het heeft zo ‘moeten’ zijn dat je het tegenkwam.
    Fijn te weten dat mensen erdoor bemoedigd raken…
    En het klopt dat ik verstandelijk weet dat Hij er is maar zeker ook gevoelsmatig.
    Heeft je dochter er ook wat aan gehad denk je?
    En herkenbaar dat voorleven voor je kinderen….in eerste instantie heb ik dit dan ook als ‘erfenis’ geschreven voor hen.

    Warme groetjes,
    Marlies

  3. Beste Marlies,

    “Toevallig” kwam jouw artikel langs en ik ben erg bemoedigd.
    Mijn dochter is ook hoogbegaafd en is zeer kritisch wat geloven betreft. Ik geef haar alle ruimte om zelf haar beeld te kunnen vormen. Wel geven wij haar alles mee wat we kunnen en praten veel met haar ook over haar vragen. Het doet mij zo goed te lezen hoe jij je zoektocht naar God hebt beleefd en dat je met je verstand weet dat Hij bestaat en je leven aan Hem hebt gegeven. Geweldig mooi getuigenis voor ons!

    Groeten,
    Tamara

    1. Dank je wel voor je reactie. En ja ik ben gezegend….alleen ervaar ik het niet altijd gevoelsmatig…maar ja ben en blijf mens denk ik dan maar…..maar verstandelijk weet ik dat Hij er altijd is!
      En ben je gauw stil te krijgen? En ben jij ook een gezegend mens? ben benieuwd……
      Marlies Wind

  4. Mooi…alleen vind ik het erg lastig trots te zijn op mezelf….en idd telkens een stukje verder in mijn zoektocht naar de volmaaktheid….zo iets….
    Marlies

  5. ik heb gekeken, maar nooit gezocht…wat je zoekt vind je niet, je weet het antwoord allang..alleen besef je je dat niet, of durf je niet zo tegen de gevestigde stroom in te gaan…

    alle antwoorden zouden alleen maar meer vragen oproepen…en zo ver zijn we nog lang niet. en wat voor jou een antwoord is, hoeft dat voor een ander niet te zijn.

    het antwoord ben je dus zelf, of eigenlijk de invulling daarvan…

    tot nog toe denkt elke generatie dat ze gelijk hebben, dat deden ze 1000 jaar geleden al, en nu nog steeds. Maar als we nu kijken naar 1000 jaar geleden, dan zaten ze er ver naast…..Wat zouden ze over 1000 jaar dan over ons denken….?

    1. Ik geloof niet in mijn gelijk…en idd wat voor mij geldt hoeft voor een ander niet op te gaan….maar in alle zoektochten, vragen etc vind ik weer voor mezelf aanknopingspunten etc en door te delen weet iemand hoe jij denkt en voelt…zo iets…
      Marlies

    2. ja snap ik helemaal…
      en zo leer je ook weer een stukje van jezelf…en dan mag je af en toe ook even terugkijken en trots zijn op jezelf…en concluderen dat je van nature de goede weg vindt in dingen…en groeit…

    1. Mooie gedachte…alleen wil ik wel graag antwoorden of beter gezegd inzicht in…niet alles weten want dat lukt me toch niet: straks als ik bij Hem ben ja dan weet ik het…zo iets…
      Ben jij nog zoekende of gestopt daarmee?
      Marlies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.