Vraag maar raak! Vraag 44

Hallo,

Waar ik over nadenk is het volgende: mensen hebben blijkbaar houvast nodig, houvast in termen, geloof en/of theoriën Wat nu als je in staat bent om los te laten, een leegte/stilte te creëren waar binnen je een ander of jezelf kunt bezien of ervaren. Dan gaat het niet om de theorie/methodes, het geloof of de term.

Als je namelijk alle theoriën/methodes, termen, geloof combineert en beziet dan is het onmogelijk (althans voor mij) om te denken dat er 1 passend beeld is.

Als je dat beseft, wil je en besef je dat er verschil zit in mensen en hun ontwikkeling (verschil betekent ; anders, zonder oordeel, in deze context)

Dit betekent echter ook dat je de "groeps" drang namelijk het ergens bij willen /kunnen horen los laat in het volledige besef dat het prettig is om samen en alleen te zijn.

Ik heb moeite met labels ook met het label hoogbegaafd, net als dat ik moeite heb met geloofslabels/geaardheidlabels ziektelabels/ stoornissen labels, het is het willen categoriseren vanuit houvast.

Zou de wereld niet veel groter zijn als we dat niet zouden doen?

Antwoord:

De wereld zou zeker anders zijn. Allemaal mensen die zichzelf overstijgend kunnen functioneren, samen en alleen. Geen groepsdruk, geen steden.

Ik denk overigens wel dat er 1 passend beeld is waarin alles vervat zit maar dat is nog veel meer dan een 3D plaatje in tijd bekeken. In mijn idee leeft de mens altijd in evenwichten tussen 2 uitersten. Er zijn vele uitersten en daardoor vele punten van evenwicht. Alleen en samen is een voorbeeld maar empathie en egoïsme weer een ander. Daar doorheen gemixt zit ons besef dat we kwetsbaar zijn. Een lichaam kan niet al teveel hebben en is zomaar dood. Die kwetsbaarheid maakt ons voorzichtig. Maar we zijn ook ‘onsterfelijk’ met bv. een heldendaad, wat maakt dat we ons ook kunnen opstellen als supermens.(gendervrij woord) Al het bovenstaande is o.a. de basis van al het abstracte dat we hebben bedacht als mensheid. Van sprookjes tot geloven, van labels tot vooroordelen.

Je vraag klinkt als een queeste naar de ideale wereld waarin vooral jij optimaal kunt functioneren. Een mooi streven maar saai als het eenmaal zo ver is. Wat ik meestal doe is zo’n wereld maken in mijn hoofd. Hoe zou het dan gaan en functioneren. Als ik dat hiermee doe zie ik weinig tot geen steden tot ontwikkeling komen, ik zie zelfs weinig kans op materiële ontwikkeling zoals huizen bouwen. Het is vooral een geestelijke wereld en helaas heeft ons lichaam andere behoeftes om te kunnen blijven bestaan. Het is een mooi sprookje.

Terug naar het overzicht van ‘Vraag maar raak!’.