Onze dochter was tot haar 4e jaar een erg vrolijk kind.

Lieve Lotje,
onze dochter was tot haar 4e jaar een erg vrolijk kind. Op de kleuterschool ging het echter mis: altijd huilen na school en in de loop der jaren huilde ze iedere avond in bed. Omdat wij geen idee hadden waar dit vandaag kwam, hebben we een psycholoog geraadpleegd en is ze op 8-jarige leeftijd getest (Wisc).
Zij bleek hoogbegaafd te zijn, met een IQ van 145, verbaal/performaal in balans.
Nu was het onderwijs in die tijd nog niet capabel om hiermee om te gaan, is ze gewisseld van basisschool.
Op de nieuwe school is ze versneld door de stof begeleid.

Ze is daarna echter nooit meer het vrolijke kind geworden wat ze ooit was. De eerste jaren op school hebben een erg grote impact gehad op haar zelfvertrouwen. Ze heeft daar nu nog last van heeft. Inmiddels is ze 22. Hoogbegaafdheid heb je  ‚levenslang’. Toch zei een huisgenootje van haar (studeert psychologie notabene) dat haar IQ nu wel eens veel lager zou kunnen zijn. Dit geeft haar wederom reden om te twijfelen aan zichzelf en haar IQ.

Ik ben van mening dat haar IQ niet lager kan zijn  (omdat levenslang nou eenmaal levenslang is) maar dat slechts het vermogen om haar intelligentie aan te spreken verstoord is geraakt door o.a het negatieve zelfbeeld, negatieve faalangst en een verstoorde motivatie. Graag zou ik haar uitleggen dat haar huisgenootje het verkeerd ziet.
Daarnaast zou ik graag weten hoe we haar weer vlot kunnen trekken om zo weer te groeien, te komen tot het aangaan van uitdagingen, en haar doelen ook te laten behalen?
Hartelijke groeten,
SL

Lieve SL,

Je vraag roept veel herinneringen op. We willen altijd zo graag het beste voor onze kinderen en als het dan wat tegenzit, willen we het alsnog proberen te redden. Maar ik denk dat het tijd is om een stapje terug te zetten. Ze is nu 22 jaar en volwassen, al zul je dat als ouder zelden zo zien. Het blijft je kind..

Intelligentie, gemeten via een IQ-test geeft een resultaat welke niet tot nauwelijks verandert in een mensenleven. Enkel een ziekte als dementie beïnvloed dit sterk. Je dochter heeft daarmee en altijd een minimaal IQ van 145.

Mijn advies zou zijn om wat meer afstand te nemen zodat zij haar leven zelf kan organiseren. Ze weet ongetwijfeld dat ze uitzonderlijk intelligent is maar zij ziet daar geen opbrengst van in haar omgeving. En dat maakt haar aan het twijfelen of ze ziet het nut er niet van in om het te weten, te erkennen. Ga met haar om als een hoogbegaafde die het soms lastig kan hebben in deze wereld. Ze is anders dan de anderen en dat maakt het soms wat moeilijk. Geef haar wat ruimte om zelf met oplossingen te komen. Ook als die oplossingen niet direct passen bij jou.

Daarnaast is het zo dat intelligentie erfelijk is en daarmee ook hoogbegaafdheid. Misschien kun je met haar praten over hoe jij het doet, wat jouw oplossingen waren of zijn. Misschien kun je samen eens naar een bijeenkomst gaan van bv Mensa of een HB-Café om zodoende in contact te komen met mensen die ook net zo anders zijn als zij.

Wat ze vooral nodig heeft is je onvoorwaardelijke steun en liefde. Steun haar in haar (kleine) acties, bekijk dat altijd positief en liefdevol en geef haar de ruimte om te groeien naar wat ze gaat worden. Een mooie vrouw die, ook dankzij haar ouders, zal groeien naar haar plek in deze wereld. En dat hoeft niet de plek te zijn die jij gekozen zou hebben, het is haar eigen, speciale plek.

Het is lastig om los te laten. Zeker als ouder wil je meer en meer maar op een bepaalde leeftijd is loslaten de beste keuze voor elke ouder. Een moeilijke keuze maar ook dat hoort bij het grootbrengen van je kind.

Ik wens je veel plezier met je dochter, veel ruimte om beiden te zijn wie je bent en dan komt het beste wel boven, ook bij haar.

Lieve groet, Lotje.

Auteur: Willem Wind (uw gastheer)

Lees hier wie Willem Wind is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.