Gedicht van Martijn, de boom

De oude boom is door bliksem geraakt. Toch leeft hij nog wel en niets is volmaakt.

Het was te verwachten, veel zon doch geen blad, ’t is fris maar niet nat, hogere machten.

In eeuwen gehard, door koude en wind, waarom nu dit lijden, en ziet weer dat kind.

Dat kwam hier vaak spelen maar nu is het groot, hij kon het wel velen en denkt aan zijn dood.

Voor de laatste keer ligt er ijs op het meer, pas op voor de wakken, zullen zij zich vertakken zijn zijn laatste gedachten en valt neer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.