Uitgelicht

Mijn meest positieve ervaring in hoogbegaafd-zijn

Veel berichten over hoogbegaafdheid gaan over problemen, lastige situaties en mogelijke oplossingen. Alsof hoogbegaafd-zijn geen voordelen kent. Daar wil ik wat tegenwicht aangeven met deze oproep.

Maak een vlog (max. 60 seconden) over wat, in jouw beleving, positief en leuk is aan jouw hoogbegaafd-zijn!

Elke vlog wordt op de website geplaatst. Van de mooiste/leukste inzendingen wordt een compilatie-filmpje gemaakt voor op de website en ter promotie van hoogbegaafd-zijn. Ik ben erg benieuwd naar jouw positieve/leuke ervaring en naar je creativiteit in het maken van jouw (anonieme) vlog. Veel plezier!

Je inzending kun je mailen of doorgeven via dit formulier tot en met 15 juni 2017.

HB-Café Haarlem: “De theorie van de positieve desintegratie (Dabrowski)”

Haarlem, vrijdag 2 juni, ’s avonds.

Dabrowski schetst een ontwikkeltraject waarbinnen intensiteit van beleving en complexiteit van betekenisgeving op een positief stimulerende wijze worden begrepen. Emotie en cognitie komen daarbij samen, en krijgen in elkaars licht een verlengde betekenis.

Lotte van Lith geeft een introductie op de theorie van positieve desintegratie (TPD). De TPD biedt een actueel en begaafdheids-relevante begripswijze van persoonlijke, emotionele ontwikkeling. De relevantie tot begaafdheid zal hierbij volop betrokken worden.

Bekeken vanuit het perspectief dat Dabrowski biedt, wordt inzichtelijk dat bewustwording van innerlijke conflicten met toenemende mate eraan bijdraagt constructief te leren omgaan met uitdagingen, levensvragen en interne gedrevenheid. Begaafdheid wordt zo bekeken “van binnenuit” en ervaringsgericht geduid. Daarbij wordt begaafdheid niet als een probleem, maar vanuit een ontwikkelgericht perspectief benaderd, waarbij er oog is voor individuele verschillen.

De persoonlijke zoektocht naar en gelaagde ervaring van zingeving, die veel begaafde personen kenmerkt, wordt vanuit het perspectief dat Dabrowski in zijn theorie biedt, gerelateerd aan hoge intelligentie en hoge gevoeligheid.

De theorie wordt deze avond creatief en via uit de praktijk ontsprongen voorbeelden geïllustreerd, er is ruimte voor vragen voor het maken van de persoonlijke vertaalslag. Lotte van Lith specialiseert zich via haar praktijk en onderzoek in begaafdheid, emotionele ontwikkeling en persoonlijkheidsontwikkeling. Zij werkt als coach voor begaafde en gevoelige personen, organiseert workshops en studiedagen over relevante thematiek, doceert over de theorie en het proces positieve desintegratie en verzorgt op internationaal niveau lezingen.

Meer info over dit HB-Café op IHBV.nl.

Onderzoek hoogbegaafden

“In opdracht van de master ontwikkelingspsychologie aan de RUG zijn wij op zoek naar hoogbegaafde mensen die een aantal vragen zouden willen beantwoorden over hun hoogbegaafdheid en de ervaring daarvan binnen het onderwijs. We maken een adviesplan en hebben hier wat ervaringen uit de praktijk voor nodig! Bent u geïnteresseerd? Stuur dan een mailtje naar s.r.theunissen@student.rug.nl.
Daarnaast zijn dit mijn vragen aan u!
  1. Hoe oud bent u?
  2. Wat voor onderwijs heeft u genoten?
  3. Hoe werd er, in dit onderwijs, omgegaan met zijn/haar hoogbegaafdheid?
  4. Merkte u dat u dat anders behandeld werd op school? En wat waren de gevolgen daarvan?
  5. Hoe werd hoogbegaafdheid bij u vastgesteld?
  6. Aan wat voor soort begeleiding en onderwijs zou u het meeste hebben/hebben gehad?
  7. Hebt u tips (vanuit uw eigen ervaring) over hoe basis- en middelbare scholen het beste kinderen met hoogbegaafdheid kunnen begeleiden en wat zij het beste kunnen bieden?
  8. Bent u voor speciale excellerende (of plus) klassen (waar kinderen van verschillende leeftijden, maar met hogere intelligentie, bij elkaar in de klas zitten) of juist voor meedoen in een klas met leeftijdsgenoten (en dan mogelijk met speciaal uitdagend lesmateriaal waar het kind individueel mee aan de slag kan)?
 
Met vriendelijke groet,
Simone Theunissen

Zou jij een donatie doen?

Als vervolg op ‘hoogbegaafd en een probleem’ heb ik nog één vraag.

Als er een stichting komt met bv de naam ‘Doen, voor hoogbegaafden’ en die stichting kan gebruik maken van de kennis, energie en inzet van meer dan 50 (ervarings)deskundigen om iets op te lossen voor een hoogbegaafde met een probleem, zou jij aan een dergelijke stichting een donatie geven?

Bedankt voor je stem en medewerking!

HB-Café, Zwolle, 12 mei, thema ‘werkstress’

Op 12 mei is er een HB-Café in de Enk te Zwolle met als thema: Werkstress. Ook hoogbegaafden hebben met werkstress te maken, misschien wel meer of juist ‘anders’ dan de gemiddelde werkende. Deze avond ga je interactief aan de slag rondom het thema werkstress en wat je er zelf mee kan. Gastspreker op deze avond is Monique Loo.

Is werkstress handig om tot prestatie te komen of hindert het jou juist? Moet je stress bestrijden? Hoe merk jij eigenlijk dat er sprake is van werkstress en wat betekent dat voor jou? Hoe spelen het snellere denken, hanteren van complexere taken en/of de creatieve gedrevenheid van een hoogbegaafde een rol bij werkstress? Wat zijn volgens de algemene huidige modellen aangrijpingspunten om met werkstress om te gaan? Wat is er bekend over de gemiddelde werkende en een gezonde omgang met werkstress… en welke ingang biedt dat hoogbegaafden? Welke mogelijkheden zie jij als hoogbegaafde werkende…… nog meer, anders dan wat gangbaar is?
Spreker van de avond is Monique Loo. In haar werk vergroot zij de inzetbaarheid van mensen in werk. Wat ze leerde en ontwikkelde tot nu toe staat haar daarbij ten dienste. In diverse rollen is zij actief; organisatie-adviseur, supervisor & coach bij Coaches voor Medici (NHG), bedrijfsarts, trainer, docent en KernTalenten analist. Zowel individuele begeleidingen als werken met groepen behoren tot haar werkzaamheden als onafhankelijk zelfstandig ondernemende arts.

Het HB-café is een activiteit van het Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen (IHBV) en is er voor hoogbegaafden en iedereen die er belangstelling voor heeft. Het is een combinatie van een thema (leerzaam) en een café (gezelligheid). Meer informatie en aanmelding via www.ihbv.nl

Hoogbegaafd en een probleem

Het motto is “Hoogbegaafden zijn ‘anders’. Hun problemen zijn anders, ze gaan er anders mee om en ze hebben soms een andere oplossing nodig dan het gebruikelijke.”

Je bent hoogbegaafd en je hebt een probleem waar je niet goed raad mee weet. Zou het niet mooi zijn als je jouw probleem anoniem voor kunt leggen aan meer dan 50 (ervarings)deskundigen? De kans dat daar een mooie oplossing uitkomt is best groot. En als je wilt kunnen ze je ook nog helpen met de oplossing te realiseren.

Oproep: verstoord verwachtingspatroon

Wie wil zijn bevindingen met me delen over verstoord verwachtingspatroon?

Ik ben bezig een boekje te schrijven over dit thema.
Zelf heb ik al vroeg het idee gehad dat ik niet aan de verwachtingen van. ….. voldeed. Mijns inziens is dit een thema wat vaker voorkomt bij hoogbegaafden, hoogsensitieven en beelddenkers.

Je mag reageren vanuit eigen ervaring of op elke andere manier. Geef ook aan of je naam erbij vermeld mag worden of liever niet. Ik kan niet garanderen dat alle reacties gepubliceerd worden, wel dat ik elke inzending met interesse zal lezen.

Mochten jullie of topic willen reageren dan is dat ook welkom.

Liesbeth Lintner, ecclintner@gmail.com,  www.elisabethcoaching.nl

coach gezocht voor jongvolwassene

Afgesloten.

Een moeder zoekt hulp voor haar zoon van 22 jaar. Kun je als coach iets betekenen voor hem, dan hoor ik dat graag via de mail. Ik informeer dan de moeder en die beslist samen met haar zoon of zij contact opnemen.

De casus is als volgt:

‘Sinds een paar weken zijn de puzzelstukjes op z’n plek gevallen. Onze oudste zoon (22j) is (denken wij zeer) hoogbegaafd. Toen hij een klein jongetje was hebben we hem al eens laten testen. Conclusie: een enorme V/P kloof maar bij het gemiddelde net onder de 130. Dus: Niet hoogbegaafd! Als moeder heb ik het toen naast me neer gelegd. Stom stom stom. Hij heeft zijn hele leven al angst klachten en ik heb altijd gezegd dat hij een enorme motor in het hoofd heeft die niet in zijn voordeel wordt gebruikt. Hij heeft er last van. Hij voelt zich altijd ‘unheimisch’ als hij op de universiteit is of in zijn vriendengroep. Hij heeft het gevoel er niet te passen en niet bij te horen. Hij wordt daar onzeker van en vindt zichzelf minderwaardig tov leeftijdgenoten omdat zij zich zo makkelijk door het leven lijken te bewegen. We denken nu te weten waar dat mee te maken zou kunnen hebben. We zijn op zoek naar een goede hulpverlener/coach/psycholoog. In elk geval iemand die verstand heeft van hoogbegaafdheid. Hij heeft zijn hele leven een vorm van therapie gehad voor zijn angst. Niets hielp… Zou u ons wellicht kunnen helpen met het zoeken en vinden van een geschikt persoon?’

De zoon studeert in Utrecht en de ouders wonen in Doetinchem.

Stuur deze oproep gerust door naar coaches die wellicht kunnen helpen.

Goed nieuws uit het onderwijs?

Het lijkt een klein beetje op Open Space Onderwijs maar misschien is dit een eerste opstap om daar te komen waar ik graag wil zijn. Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Scholier bepaalt eigen dag
Vanwege de succesvolle pilot van Onderwijs op Maat 2.0, zullen alle eerste leerjaren van het Picasso Lyceum ermee aan de slag gaan.

Je eigen doelen stellen, de weg er naartoe bepalen, versneld examen doen en vervolgens examen doen op verschillende niveaus; dat is in een notendop het idee van Onderwijs op Maat 2.0. Inmiddels bieden 1.200 scholen in Nederland maatwerktrajecten aan kinderen die vakken eerder of op een hoger niveau willen afsluiten, of leerlingen die hoogbegaafd of topsporter zijn en speciale flexibele trajecten willen volgen.

Sinds dit schooljaar zijn 55 eersteklassers en 15 docenten van het Picasso Lyceum van start gegaan met Onderwijs op Maat 2.0. De school is hiermee ‘vrij uniek’ in Nederland, volgens voorzitter van de VO-raad Paul Rosenmöller. ,,Er zijn veel scholen die er voor openstaan, maar de stap nog niet hebben gezet. Over vijf á tien jaar zul je een sterke toename zien in het aantal scholen dat deze onderwijsvorm aanbiedt.”

Leerlingen op het Picasso Lyceum aan de slagMeer dan 50 leerlingen en hun ouders ‘durfden’ het dus aan om van start te gaan met Onderwijs op Maat 2.0. Een behoorlijke stap voor sommigen van hen, volgens Rosenmöller: ,,Veel ouders zijn conservatief en zijn van mening dat het onderwijs dat zijzelf hebben genoten, het beste onderwijs is.

Dit systeem is nieuw en anders. Ik ben blij dat ouders het vertrouwen hebben gegeven aan de school.” Maar niet alleen voor de ouders was het een drempel, ook de leerlingen moesten wennen. ,,Inmiddels gaat het goed, maar het was de eerste tijd een uitdaging om de planning voor mijn eigen rekening te nemen”, zo vertelt leerlinge Marith Cleton. ,,Toch ben ik blij dat ik hiervoor gekozen heb. Op de basisschool kreeg ik een mavo-advies mee, maar nu doe ik de meeste vakken op havoniveau.”

Combinatiediploma

Het grootste verschil tussen een schooldag via Onderwijs op Maat 2.0 en het reguliere systeem is de vrijheid die de kinderen in eerstgenoemde aanpak krijgen. Zij bepalen welke doelen ze willen behalen en niet de school.

De dag begint met een dagstart waarin de actualiteiten met elkaar worden besproken en de activiteiten van die dag worden doorgenomen. In een logboek maakt de leerling de planning voor die dag naar aanleiding van de gestelde doelen en de aangeboden lessen. Voor vakken waar je moeite mee hebt trek je extra tijd uit en voor vakken waar je goed in bent, plan je minder tijd in. Boeken zijn overbodig, want zowel de opdrachten als de lesstof is te vinden op de Learning Portal.

Om de voortgang te bewaken, heeft iedere leerling wekelijks een gesprek met een coach. Blijkt de leerling een uitblinker in bijvoorbeeld Nederlandse taal, dan kan er in samenspraak met de coach gekozen worden voor een hoger niveau. Dit kan erin resulteren dat het ene deel van de vakken op havo-niveau wordt gedaan en het andere deel op vwo-niveau.

,,Je houdt misschien minder tijd over om te gamen met je vrienden, maar het lijkt me slim ‘voor later’ om een aantal vakken op havo-niveau te doen”, vertelt leerling Maxim Veereschild. De rest van de vakken doet Maxim op mavo-niveau; het niveau waarmee hij in het september startte.

Toch is er ook een kritische noot bij deze onderwijsvorm te plaatsen. Leerlingen moeten namelijk wel in staat zijn om hun eigen planning te maken. Enige vorm van zelfstandigheid en verantwoordelijkheidsbesef is daarbij een vereiste. Maar volgens docente Riet Hay, sinds 1974 werkzaam als docente, is het de taak van de coach om de leerlingen in hun zelfstandigheid te begeleiden.

,,Voor de meeste leerlingen is deze onderwijsvorm heel geschikt. De coach is er om de leerlingen te begeleiden en de voortgang wordt dan ook goed in de gaten gehouden. Al zou ik voor volgend jaar graag zien dat we meer tijd krijgen om de kinderen te coachen. Maar met extra inzet van coaches -we hebben in totaal 90 docenten- moet dat geen probleem zijn.”

Groepsgedrag

Een ander leerpunt uit de pilot is dat er nog te weinig aandacht is voor het juiste groepsgedrag. ,,Er moet meer aandacht besteed worden aan de omgang met elkaar. Hoe moet je je als groep gedragen?”

Maar over het algemeen is Hay meer dan positief. De docente nadert de pensioenleeftijd, maar daar moet ze voorlopig nog niet aan denken. ,,Ik krijg veel energie van deze nieuwe onderwijsvorm. In al die jaren dat ik lesgeef, probeer ik de zelfstandigheid van mijn leerlingen te stimuleren. Ik zie met eigen ogen dat de kinderen een stuk gemotiveerder zijn en dat heeft een positief effect op hun resultaten. Ik blijf nog wel even lesgeven op deze manier. Pensioenleeftijd of niet…”

Bron: AD/Haagsche Courant

Mooie korte uitleg over hoogbegaafd denken

Als je om wat voor reden dan ook merkt dat je in je denken anders bent, helpt de volgende uitleg. Gedachten volgen een pad, een boom zo je wilt. Langs de stam omhoog en dan even een zijtak in en weer terug naar de stam. Iedereen begrijpt je. Maar sommige mensen gaan niet terug naar de stam, maar springen naar de volgende tak. Dit kunnen veel mensen meestal nog volgen. Echter, iemand die echt anders denkt slaat (meerdere) takken over en verwacht dat de luisteraars zelf de stam wel in beeld houden. Dat is voor veel mensen vaak niet meer te volgen. Tja en dan heb je die denkers die gedachten hebben als kleine snelle vogeltjes die door de hele boom heen hippen…

Anoniem.

de CoSa Academy

Beste “mede-hb’ers”,

Met veel genoegen wil ik de CoSa Academy onder uw aandacht brengen.

Ik zal mij even voorstellen:

Ik ben Monique Noorlander, gecertificeerd ADHD-Coach, “Ik leer leren” trainer en moeder van 2 hoogbegaafde kinderen…tevens mijn inspiratiebronnen voor het oprichten van de CoSa Academy!

Wat bieden wij naast de Leren leren trainingen nog meer?

Wij verzorgen sinds enkele jaren met veel plezier workshops improvisatietheater voor hoogbegaafde kinderen/jongeren.

Waarom nou juist voor deze doelgroep?

Simpel….juist begaafde kids staan bekend om hun vermogen snel en creatief te denken.
Daarnaast vonden wij het belangrijk dat er meer contact gaat komen met gelijkgestemden.
Juist tijdens improvisatietheater komen er essentiële factoren aan bod, denk hierbij aan:

– Jezelf kunnen zijn in een veilige omgeving
– Leren samenwerken, de ruimte kunnen geven maar ook je moment durven pakken
– Omgaan met tijdsdruk, snel leren schakelen
– Stralend durven FALEN (Ja echt, dit kan!)
– Focussen
– Prikkeling van creativiteit en fantasie

Een mooi element van onze workshops is het feit dat wij via diverse handvatten uit de theatersport de benodigde tools aanreiken, maar de spelers uiteindelijk de inhoud bepalen.
Telkens laten de deelnemers niet alleen familie, vrienden en bekenden versteld staan (er wordt toegewerkt naar een eindpresentatie) maar ook wij als trainers worden keer op keer aangenaam verrast!

Voor informatie omtrent data en tarieven verwijs ik graag naar onze website: cosa-academy.nl

Wanneer u de facebookpagina liked/volgt komen er regelmatig updates voorbij, en een leuk “extraatje” is mijn blog, waarin ik het onderwerp “hoogbegaafdheid” regelmatig de revue zal laten passeren.

Onze workshops kunnen overigens ook op locatie worden aangeboden, en zijn uitermate geschikt voor projecten in o.a. plusklassen, maar ook valt te denken aan overige verenigingen/clubs die aan de doelgroep gerelateerd zijn. Wij zijn altijd bereid u een vrijblijvende offerte op maat toe te sturen.

Hartelijke groet,

Monique Noorlander
CoSa Academy
www.cosa-academy.nl
06-41439638

Open HB Huiskamer en lezing, Amsterdam

Beste mensen,

In het kader van de landelijke Week van de Hoogbegaafdheid, is de Huiskamer voor hoogbegaafde volwassenen in maart een Open HB Huiskamer. Dit keer is iedereen welkom die wel eens wil weten wat daar nou elke maand gebeurt.
Zoals altijd in het Huis van de Wijk de Pijp, Tweede van der Helststraat 66. Gratis en aanmelding niet nodig. Dinsdag 14 maart, van 20 tot 22 uur.
Alle info over de HB Huiskamer op mijn site: www.kantlijn.net

Bovendien geef ik op donderdag 16 maart om 16.00 uur in het Huis van de Wijk de Pijp een lezing, ook voor alle belangstellenden. De inhoud is toegespitst op mensen die betrokken zijn bij zorg en welzijn in de stad. Onder het motto “Projecten voor hoogbegaafden, hoezo?” ga ik in op de vragen die ik over dit project vaak krijg: waarom gaan die mensen bij elkaar zitten; wat doen ze daar dan; hoeveel mensen zijn hoogbegaafd; wat is het nou precies; wat betekent het voor hun naasten en collega’s.
De lezing is ook gratis, maar wel graag aanmelden: a.prins@combiwel.nl.

HB-Café ‘Uit je hoofd, in je lijf’, vrijdag 17-3, Haarlem

Hoogbegaafden zijn geneigd om in hun hoofd te leven en intuïtieve signalen ‘weg te redeneren’. Het rationele vermogen neemt graag de overhand boven het zintuiglijke. Als je druk bent met gedachten, scenario’s, oorzaak-gevolg-vragen en de omgeving, merk je de primaire zintuiglijke indrukken vaak niet eens op.

Als je veel in je hoofd leeft, veel nadenkt, kun je het contact verliezen met je lichaam, je eigen energie en de interactie met de energie van een ander. Het negeren van je eigen lichaamstaal kan ertoe leiden dat je de overtuigingskracht mist om gehoord en gezien te worden.

In dit HB-Café ‘Uit je hoofd, in je lijf’ brengt weerbaarheidstrainer Mirian Rutten je lichaamsbesef bij. Je leert wat de kracht is van bewust ademen, hoe je beter om kunt gaan met je eigen lichaamstaal, en hierdoor fysiek weerbaarder te worden.

Meer informatie en aanmelden: http://ihbv.nl/evenementen

Over vroegherkenning en dan

Ik denk dat vinden van hoogbegaafde kinderen niet het probleem is. Wat kun je er mee doen als je ze gevonden hebt? Weinig tot niets want je moet ze afremmen in het leren. Wat overblijft is bezigheidstherapie wat niet altijd aanslaat bij die groep. En dan?
Wil het onderwijs echt iets doen, creëer dan een doorlopende leerlijn voor snellere kinderen vanaf BO, via VO t/m Universiteit. Dan kan de leerkracht die kinderen iets aanbieden waar ze behoefte aan hebben. Zo simpel is het. Het moet ze alleen wel gegund worden en daar zit het echte probleem!

Willem Wind.

Een sleutel tot emancipatie gezocht

Er is steeds meer sprake van een behoefte om als groep hoogbegaafden geaccepteerd te worden door de samenleving. Er lijkt een taboe te zijn op hoogbegaafdheid binnen de GGZ volgens het IHBV en sommigen praten openlijk over een emancipatieproces dat nuttig kan zijn voor de hoogbegaafden als groep. En over het gebrek aan onderwijs is al veel bekend..

Als bijdrage aan deze discussie wil ik de vergelijking trekken met andere emancipatieprocessen. En de nadruk leggen op hun sleutels voor succes en grote stappen voorwaarts. Misschien kunnen we daar ons voordeel mee doen en als volgende groep geëmancipeerd raken.

Bij de vrouwenemancipatie was een sleutelmoment de eis aan de overheid
voor kiesrecht voor vrouwen. Op dat moment mochten vrouwen niet stemmen, niet in de politiek actief zijn en ze waren handelingsonbekwaam volgens de wet. Er was onder de vrouwen een toenemend verlangen om onafhankelijker te mogen en kunnen zijn. Om gezien te worden als volwaardig mens en dat hun mening er ook toe kan doen. Ik kan me voorstellen dat kiesrecht nou niet direct iets was waar vrouwen veel om gaven. Op wie moesten ze dan stemmen? Waar stem je dan op? De mannen deden dat politieke gedoe en als vrouw deed je gewoon niet aan politiek. Of je meldde je man waarop die moest stemmen. Maar de eis voor vrouwenkiesrecht had iets moois. Het was een eis waarop de overheid en samenleving ja of nee tegen kon zeggen. Het was één woord en dat verlangde één antwoord van de maatschappij. Simpel en er kon niet omheen gedraaid worden. De mannen in de politiek hebben uiteindelijk ja gezegd. En dat betekende veel meer dan alleen het algemene recht om te stemmen. Het betekende ook dat vrouwen politiek actief konden worden. En dat vrouwen niet meer als handelingsonbekwaam gezien konden worden want zij stemden mee over de toekomst van het land. De vrouwen kregen met die ene sleutel, vrouwenkiesrecht, een hele lawine op gang ten gunste van hun emancipatie.

Bij de emancipatie van de homoseksuelen is een dergelijke sleutel ook te vinden. Het openstellen van het huwelijk voor homostellen. In die tijd kwamen er mondjesmaat mensen uit de kast en ik denk niet dat velen dachten aan huwen. Velen wilden andere zaken en vooral vrijheid om te
zijn wie ze zijn en om te doen wát zij maar wilden doen. Hoe kom je dan op het idee om het huwelijk op te eisen? Maar ook hier is het één woord en daarop kan maar één antwoord komen door de overheid. Een ja of een nee. Uiteindelijk heeft de overheid ja gezegd en ook hier kwam de lawine op gang voor hun emancipatie. Met het huwelijk mochten echtgenoten medische beslissingen nemen voor hun partner in plaats van dit over te moeten laten aan de familie van de partner. Ze konden opeens erven naar de regels van de wet. Ze konden kinderen adopteren. Ze konden meedoen met de maatschappij. En dat is op gang gebracht door die ene eis: het homohuwelijk.

Nu ben ik op zoek naar onze sleutel. Wat kunnen wij eisen waar de overheid en samenleving ja of nee op kan zeggen? Het zal iets zijn waar we nu nauwelijks aan denken, nauwelijks waarde aan hechten. Een grappige eis met weinig waarde voor ons. Die eis zoek ik als het eentje is van 1 woord. Eén woord waar ja (of nee) op gezegd kan worden en waarmee onze lawine op gang komt.

Die ene eis bedenken is moeilijk en komt vaak organisch tot stand omdat de groep verandering wil en telkens haar neus stoot. En dan is er opeens een sleutel die pas later erkenning vindt. Daarom wil ik graag dat zoveel mogelijk mensen hun licht hierover willen werpen. Elke suggestie kan de goede zijn, hoe raar het nu ook klinkt. Denk buiten de box, geef je reactie en je eis hier op de website. Dat mag anoniem. Plaats de vraag ook in jouw kring, zodat zoveel mogelijk mensen hierover gaan nadenken en suggesties gaan geven. Hoe wilder hoe beter want dat heeft uiteindelijk ook andere groepen de sprong voorwaarts gegeven die zij zo hard nodig hadden en zo graag wilden!

Willem Wind.

10-03-2017, HB-café te Zwolle met als thema ‘hoogbegaafdheid is niet gek’.

Gastspreker op deze avond is Greet van den Berg. Zij komt praten over hoe je als hoogbegaafde je weg kunt vinden in het oerwoud van de zorg, hoe je hoogbegaafdheid bespreekbaar kunt maken bij zorgprofessionals, maar ook hoe je zelf kunt omgaan met je hoogbegaafdheid.

In de ggz wordt hoogbegaafdheid vaak niet herkend, of de behandelaar snapt niet wat hoogbegaafdheid voor impact heeft. HB is namelijk geen ‘ziekte’ en wordt dus niet in de medische handboeken wordt beschreven. Het gevolg is dat veel hoogbegaafden afhaken, terwijl hun klachten aanhouden, of ze komen met een (mis)diagnose terecht in een medische molen waarin ze niet altijd thuishoren. Ze zijn immers niet gek, ‘alleen maar’ hoogbegaafd.

Voor meer info en aanmelden: www.IHBV.nl

Week van de Hoogbegaafdheid 2017

11 t/m 19 maart 2017

Ongeveer 2% van de bevolking is hoogbegaafd; dat is 1 op de 50 mensen. Mensen die hoogbegaafd zijn kunnen veel betekenen voor hun omgeving of de maatschappij, indien zij in staat worden gesteld hun kennis en kunde optimaal te ontwikkelen en in te zetten. Het is daarom belangrijk om te weten wat hoogbegaafdheid is en wat ervoor nodig is om talenten tot ontwikkeling te laten komen, want dat gaat niet vanzelf. Het verspreiden van kennis over hoogbegaafdheid is het doel van de ‘Week van de Hoogbegaafdheid’, dat dit jaar voor de tweede keer plaatsvindt.

De organisatie streeft ernaar dat er in iedere gemeente in Nederland en Vlaanderen in deze week minimaal één activiteit plaatsvindt met hoogbegaafdheid in de hoofdrol. Alle activiteiten staan vermeld op de kaart van Nederland en België, zie weekvandehoogbegaafdheid.nl en weekvandehoogbegaafdheid.be. Hier kunnen bezoekers hun eigen programma samenstellen. Er zijn activiteiten voor kinderen, ouders, hoogbegaafde volwassenen, professionals en andere belangstellenden.

Hoogbegaafdheid is een persoonskenmerk dat bij 2 à 3 % van de bevolking voorkomt, afhankelijk van de gehanteerde definitie. Intelligentie is een essentieel onderdeel, maar hoogbegaafdheid is méér dan alleen een hoog IQ. Gedrevenheid, autonomie, creativiteit en sensitiviteit zijn andere aspecten van hoogbegaafdheid die vaak genoemd worden.

Tijdens ‘De week van de Hoogbegaafdheid’ staat het verspreiden van kennis over hoogbegaafdheid centraal. Op diverse plaatsen in Nederland en België kunnen mensen deelnemen aan activiteiten die een rechtstreekse link hebben met hoogbegaafdheid. Hierdoor vergroten zij hun kennis en kunnen ze sneller bepaalde aspecten van hoogbegaafdheid herkennen bij zichzelf, hun kind of bijvoorbeeld een collega.

Deze week wordt georganiseerd door een samenwerkingsverband van het Instituut Hoogbegaafdheid Volwassenen (IHBV), Rianne van de Ven Coaching & Consulting en iQBegrijp/iQMaak

Ik heb geluk gehad

Karl Deputter
——————

Van mijn kleuterjaren weet ik niet veel meer, en ook van de lagere school herinner ik me slechts een handvol kleine fragmenten: nogal veel gepest geweest, veel traantjes, en goed in rekenen.
In de middelbare school begon mijn geluk te keren: veel minder pesterijen, en zelfs een paar vrienden. Maar het bleef wel nog geruime tijd een doelloze zwerving. Op m’n 15e wist ik nog altijd niet wat ik met mijn verdere leven wou gaan doen.
Maar toen kwam mijn neefje tijdens de zomervakantie een paar weken bij ons logeren, en hij had zijn computer meegebracht: een Commodore 64, een hoop cassettes met spelletjes, en een boekje waarin alle BASIC commando’s werden uitgelegd zodat we (eventueel) ook zélf onze eigen spelletjes konden programmeren. Vooral dat laatste interesseerde mij heel erg. Met ‘peek’ kijken hoe alles in het geheugen werd bijgehouden, en met ‘poke’ geluidjes produceren, een ‘sprite’ tekenen en die over het scherm laten bewegen, enzovoort. De dagen waren lang; De nachten waren kort.

Ik had geluk dat mijn vader enkele maanden later besloot om een computer te kopen om de boekhouding van de zaak op bij te houden. Ook daar zaten boekjes bij: T-DOS en T-BASIC. En enkele maanden later was de eerste versie van mijn facturatie-programma klaar, inclusief een klantenbestand, invoer van de dag-verkopen, maandelijkse of driemaandelijkse afdruk van de facturen (instelbaar per klant), en de afdruk van een verkoopdagboek per kwartaal met totalen per klant en per productgroep. Ik had eindelijk mijn passie gevonden!

En ik had geluk dat mijn ouders mij genoeg vrijheid gaven; Ik moest niet alle dagen braaf achter mijn boeken zitten; Ik moest gewoon zorgen dat ik er op het einde van het schooljaar genoeg punten had om over te mogen naar het volgende jaar. Zo kon ik effectief dag en nacht bezig zijn met ‘mijn passie’.

Ik heb geluk gehad dat mijn ouders mij hebben kunnen overhalen om na mijn 6e middelbaar tóch nog een A1 diploma te halen aan de hogeschool. En ik heb geluk gehad dat ‘informatica’ een opleiding was van het ‘korte type’, en dat je daar toen slechts 2 jaar voor nodig had.

Ik had geluk dat ik elk jaar genoeg puntjes kon verzamelen om over te mogen naar een volgend jaar, ofwel vlotjes, ofwel nét met de hakken over de sloot. Leren voor school heb ik op al die jaren echt maar heel zelden moeten doen. En ik had geluk dat ik vanaf het 5e middelbaar naar TSO kon (of moest) afzakken, naar de richting ‘informatica’. Niet dat ik daar veel nieuws heb opgepikt uit de lessen, maar ik heb zo wel mijn overdreven verlegenheid, – of zeg maar ‘angst’ -, voor meisjes kunnen overwinnen.

En ik heb geluk gehad dat ik gedurende al die jaren thuis met de computer mocht blijven ‘spelen’, dat mijn ouders ondertussen zelfs nog een 2e computer hadden gekocht, en dat er iemand was die bij hem thuis een modem had, via BBS allerlei software kon downloaden, en spontaan kopietjes kwam afgeven bij ons thuis. Zo kwam ik in contact met allerlei software, zoals Fontasy, MS-Works, WordStar, WordPerfect, CorelDraw, DBase, DR-DOS, PC-Tools, Thunderbyte Antivirus, en noem maar op, en ook allerlei programmeertalen waaronder C, Fortran, Prolog, Pascal, enzovoort. Een quasi onuitputtelijke bron van nieuwigheden.

Ik heb geluk gehad dat ik na mijn studies direct werk vond; Ik mocht gaan werken in een winkeltje waar computers, software en boeken verkocht werden, waarmee ik demo’s mocht geven aan potentiële klanten, en ik maakte er kennis met de Apple Macintosh. En vlak daarna belandde ik in een softwarebureau waar ik Clipper leerde kennen, en allerlei trucs die je daarmee kon uithalen.

Tijdens het ‘uitzitten’ van mijn verplichte legerdienst heeft al mijn opgedane kennis geholpen om af en toe te kunnen ontsnappen aan allerlei minder leuke opdrachten en oefeningen.

Ik heb geluk gehad dat ik na mijn legerdienst opnieuw in datzelfde softwarebureau terecht kon, en dat ik toen gevraagd werd om in de IBM AS/400-afdeling mee te draaien. Gaandeweg leerde ik weer van alles dat ik nog niet kende: enerzijds programmeren met DDS, RPG, CL, en Adelia; en anderzijds het installeren en onderhouden van AS/400 systemen, OS/400, twinax, printers, koppelingen via “PC-Support”, enzovoort.

Op 21-jarige leeftijd heb ik me laten overhalen om nog snel even aan de KUL te gaan studeren; Alleen de richting-keuze had misschien iets beter gekund; Tot een diploma is het niet gekomen. En daarna terug werk vinden binnen ICT viel flink tegen, maar ik heb in die tijd wel veel geprogrammeerd in Clipper en C, en ik heb in die periode mijn echtgenote leren kennen.

Ik heb het geluk gehad om na twee jaar zoeken uiteindelijk tóch terug werk te vinden. Daar heb ik op 10 jaar tijd ontzettend veel ervaring opgedaan. Hier volgen een paar van de highlights. Om te beginnen op AS/400, RPG, DDS, CL, en IDDOS, maar daarnaast ook Token Ring, OS/2 Warp, REXX, en WorkPerfect; Daarna was er ook (helpen met) een projectje in VisualAge for C++, en er was Xerox VIPP, MarketMaker/400, MS-Publisher (waarmee ik trouwens ook gedurende enkele jaren een intern maandbladje heb gemaakt), Ethernet, UTP bekabeling en patching, een eigen ‘framework’ rond RPG backend en Java middle- en frontend (met RMI, Swing, JSP, etc), functionele en technische analyses, opleiding van nieuwe developers, enzovoort. Maar plots hield dat allemaal op: Het bedrijf moest noodgedwongen sluiten.

En alweer had ik geluk, want de curatoren hadden een overnemer gevonden, en daarnaast kreeg ik enkele dagen later plots nog een vijftal spontane aanbiedingen; De telefoontjes kwamen van overal; Een geweldig gevoel! Mijn keuze viel op (alweer) een AS/400-gerelateerde opdracht: een complete rewrite van het ‘framework’ rond RPG en Java, samen met een Java-developer die niets afwist over AS/400 en over de interne structuren van het framework. De eerste maanden vlogen voorbij; Dag en nacht bezig. En ook de daarop volgende jaren bleven spannend: vage ‘wensen’ omzetten in flexibele oplossingen, grotendeels alles zelf uitzoeken en beslissen (samen met die ene collega), andere developers opleiden en begeleiden, en een pak extra ervaring opgedaan met XML, XSL, SVG, HTML, CSS en JavaScript.

Maar na een jaar of vier begon het een beetje stil te vallen. Tussendoor wat ‘kruimels’ waaronder Joomla (PHP), PASE/AIX (Bash en Perl), en systeembeheer rond AS/400, VIOS, SAN (IBM Storwize V7000 en FlashSystem 840), met NPIV-fiber-zoning, enzovoort, maar geen noemenswaardige hersenbrekers meer.

Die schijnbaar onuitputtelijke bron van nieuwigheden, waardoor ik mij meer dan 25 jaar lang ben laten meesleuren, lijkt nu plots buiten mijn bereik te liggen. Niet dat ik nu alles al ken; Niet dat er niets meer is dat me nog kan boeien; Maar al mijn voorstellen en ideeën moeten sinds enkele jaren eerst door een bureaucratische autorisatie-filter, en botsen bijna allemaal op een ‘no go’ of op een ‘wait’.

Ik voel me verloren. Mijn geluk lijkt op te zijn. Mijn leven lijkt stil te vallen. Ik ben op zoek naar een uitweg, of op z’n minst naar hulp of zo. Maar het wil niet lukken…

Het belangrijkste dat ik tot nu toe tijdens mijn zoektocht heb gevonden, is de bevestiging dat ik hoogbegaafd ben. Dat wist ik eigenlijk al heel lang; Niet door tests of zo, maar gewoon, een logische conclusie. Maar tegelijk heb ik toch ook altijd al geworsteld met een hardnekkig minderwaardigheidsgevoel. Dat klinkt nogal tegenstrijdig, ik weet het; Ik heb er geen sluitende verklaring voor. Het is gewoon zo. Niet dat ik daar ooit echt veel last van heb gehad. Over ’t algemeen doe ik gewoon mijn ding, en mijn omgeving laat mij rustig begaan, zowel thuis als op ’t school en op ’t werk. Tot nu dan. Op ’t werk voel ik mij gevangen en vergeten, en ik heb regelmatig zelfs moeite om te ademen. Liefst zou ik gewoon willen stoppen met werken, nu direct, zomaar, van de ene dag op de andere.

Maar wat ik op mijn zoektocht ook te weten kwam, is dat ik blijkbaar heel veel geluk gehad heb. Ik had als 15-jarige net zo goed geen computers kunnen tegenkomen, of ik had misschien veel striktere ouders kunnen hebben die me minder vrijheid gunden. Ik kan mij niet voorstellen hoe het zou zijn om zonder mijn lieve echtgenote door het leven te moeten; Zij voelt perfect aan wanneer ik het moeilijk heb, en ze heeft mij al meerdere keren gered. En ik had al veel eerder werkgevers kunnen ontmoeten die plots besmet geraakten met ziektes als overdreven planningsdrift en compulsieve meedenk-drang.

Veel hoogbegaafden komen vroeg of laat op één of andere manier in de problemen. Maar waarom laten we het zover komen? Samen met organisaties als Exentra en allerlei psychologen en professoren, ben ik ervan overtuigd dat dit voorkomen kan worden door vroegtijdige begeleiding, en vooral door een aangepaste opleiding. Ik snap niet waarom dat er nog altijd niet is. Er zijn al zo veel studies rond geweest, zo veel boeken over geschreven, de geschiedenis spreekt boekdelen. Waarom wordt daar amper iets mee gedaan?
Al die landelijke en/of Europese en/of wereldorganisaties rond welzijn en onderwijs, en al die high-tech-bedrijven die zo vol zijn van ‘innovatief denken’ en zo, en al die vooraanstaande universiteiten, en alle bevoegde ministeries en andere instanties… Waarom doen die hier niets aan? Bijvoorbeeld via één of andere ‘foundation’ of zo? Gezamenlijk financieren, gezamenlijke inspraak in de organisatie, en gezamenlijk de vruchten plukken… Dat kan toch niet zó moeilijk zijn?

Ik heb geluk gehad. Het had net zo goed anders kunnen uitdraaien. Lotgenoten die iets minder geluk gekend hebben, blijken in vele gevallen echt in rampzalige situaties terecht gekomen te zijn. Hoogbegaafdheid is een handicap. Een onzichtbare handicap die tot op heden nog grotendeels onderschat of zelfs weggelachen wordt. En toch zou ik héél graag hebben dat alle hoogbegaafde kinderen van vandaag en morgen (en dus ook mijn 2 pupillen), iets meer zekerheid zouden hebben om ook hún geluk te kunnen vinden. En dat kan alleen als ze daarbij geholpen worden. Zij hebben absoluut hulp bij nodig! Aangepaste opleidingen, aangepaste vacatures, en een aangepaste sociale omgeving.

We kennen allemaal het fenomeen van ‘hangjongeren’ die een verhoogd risico lopen om in de criminaliteit terecht te komen. Wat is de oplossing? Geef hen een toekomst, geef hen iets om mee bezig te zijn, iets waar ze zelf ook beter van worden. Dat geeft hen een goed gevoel, ze gaan zich inzetten, en daar worden we uiteindelijk allemaal beter van. Dat geldt ook voor hoogbegaafden! Geef hen alle dagen genoeg om écht mee bezig te zijn. Anders is het risico groot dat ze zich aansluiten bij die ‘hangjongeren’.
Sluit een paar mensen op, eender wie, gewoon een aantal totaal verschillende mensen, zomaar, zonder reden, zoals een tijger, een dolfijn, een aap of een ijsbeer in een dierentuin. Geef hen eten en kledij zodat ze in leven blijven, maar verder niets; Geen lectuur, geen gesprekspartner, geen uitleg waarom ze daar zitten, niets. En bestudeer hun gedrag. De kans is groot dat ze na verloop van tijd allemaal langzaamaan gek worden. Geef ze hun vrijheid terug, en ze zullen terug opfleuren. Tenzij je ze te lang opsluit; Dan genezen ze niet, en worden ze mogelijks misdadig of agressief. En toch is dat nu net hoe heel veel hoogbegaafden vandaag behandeld worden. Ze worden verkeerd ingeschat, naar het bijzonder onderwijs gestuurd, of volgepropt met medicatie. Andere hoogbegaafden ontsnappen hieraan, bijvoorbeeld door dag-in-dag-uit toneel te spelen, om te zorgen dat ze niet te veel opvallen; Zij paraderen heel hun leven lang in een denkbeeldige kooi, tot ze neurotisch worden, of zwaar depressief, of ziek, of gek; Weer pech. En dat terwijl de meeste mensen lijken te denken dat een hoogbegaafde van nature wel slim genoeg is om dat soort situaties te kunnen voorkomen; Niet dus.

Hoogbegaafden hebben wel degelijk hulp nodig.
Ik heb tot nu toe gewoon ‘geluk gehad’. Meer niet…

Karl Deputter